حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ سُفْيَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي مَنْصُورٌ، عَنْ مُسْلِمٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّهَا قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُكْثِرُ أَنْ يَقُولَ فِي رُكُوعِهِ وَسُجُودِهِ " سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ رَبَّنَا وَبِحَمْدِكَ، اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي " يَتَأَوَّلُ الْقُرْآنَ.
Мусаддад бизга айтди: Яҳё бизга айтди, Суфёндан: Мансур менга айтди, Муслимдан, у Масруқдан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам рукуси ва саждасида кўп ‹Субҳанакаллаҳумма роббана ва биҳамдик, Аллаҳум-мағфир ли (Пок Сен, эй Аллаҳим, Роббимиз, ва Сенга ҳамд билан, Аллаҳим, мени мағфират қил)› дер эдилар — Қуръан (амрини) таъвил қилиб (амал қилиб).