باب هَلْ يَلْتَفِتُ لأَمْرٍ يَنْزِلُ بِهِ أَوْ يَرَى شَيْئًا أَوْ بُصَاقًا فِي الْقِبْلَةِ
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ قَالَ رَأَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نُخَامَةً فِي قِبْلَةِ الْمَسْجِدِ، وَهْوَ يُصَلِّي بَيْنَ يَدَىِ النَّاسِ، فَحَتَّهَا ثُمَّ قَالَ حِينَ انْصَرَفَ " إِنَّ أَحَدَكُمْ إِذَا كَانَ فِي الصَّلاَةِ فَإِنَّ اللَّهَ قِبَلَ وَجْهِهِ، فَلاَ يَتَنَخَّمَنَّ أَحَدٌ قِبَلَ وَجْهِهِ فِي الصَّلاَةِ ". رَوَاهُ مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ وَابْنُ أَبِي رَوَّادٍ عَنْ نَافِعٍ.
Қутайба ибн Саъид бизга айтди: Лайс бизга айтди, Нофиъдан, у Ибн Умардан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — одамларнинг олдида намоз ўқиётганларида — масжид қибласида балғам (тупук изини) кўрдилар, уни қириб ташладилар. Сўнг (намоздан) қайтганларида: «Бирингиз намозда экан, албатта Аллаҳ унинг юзи томонида (қиблада қаратилган)дир, шунинг учун ҳеч ким намозда юзи томонига (қиблага) тупурмасин», дедилар. Буни Мусо ибн Уқба ва Ибн Абу Раввод Нофиъдан ривоят қилди.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا لَيْثُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَنَسٌ، قَالَ بَيْنَمَا الْمُسْلِمُونَ فِي صَلاَةِ الْفَجْرِ لَمْ يَفْجَأْهُمْ إِلاَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَشَفَ سِتْرَ حُجْرَةِ عَائِشَةَ فَنَظَرَ إِلَيْهِمْ وَهُمْ صُفُوفٌ، فَتَبَسَّمَ يَضْحَكُ، وَنَكَصَ أَبُو بَكْرٍ رضى الله عنه عَلَى عَقِبَيْهِ لِيَصِلَ لَهُ الصَّفَّ فَظَنَّ أَنَّهُ يُرِيدُ الْخُرُوجَ، وَهَمَّ الْمُسْلِمُونَ أَنْ يَفْتَتِنُوا فِي صَلاَتِهِمْ، فَأَشَارَ إِلَيْهِمْ أَتِمُّوا صَلاَتَكُمْ، فَأَرْخَى السِّتْرَ، وَتُوُفِّيَ مِنْ آخِرِ ذَلِكَ الْيَوْمِ.
Яҳё ибн Букайр бизга айтди: Лайс ибн Саъд бизга айтди, Ақилдан, у Ибн Шиҳобдан: Анас менга хабар берди: У деди: Мусулмонлар бомдод намозида (турганларида), кутилмаганда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Оишанинг ҳужра пардасини кўтариб уларга қарадилар, улар саф тортган эдилар. У зот табассум қилиб кулдилар. Абу Бакр розияллаҳу анҳу сафга қўшилиш учун орқага чекинди, у зотни чиқмоқчи деб ўйлади. Мусулмонлар намозларида (хурсандликдан) ҳаяжонга тушишга яқин қолдилар. У зот уларга: ‹Намозингизни тўкис адо этинг›, деб ишора қилдилар ва пардани туширдилар. У зот ўша куннинг охирида вафот этдилар.