حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ زُبَيْدٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ خَطَبَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ النَّحْرِ قَالَ " إِنَّ أَوَّلَ مَا نَبْدَأُ بِهِ فِي يَوْمِنَا هَذَا أَنْ نُصَلِّيَ ثُمَّ نَرْجِعَ فَنَنْحَرَ، فَمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَقَدْ أَصَابَ سُنَّتَنَا، وَمَنْ ذَبَحَ قَبْلَ أَنْ يُصَلِّيَ فَإِنَّمَا هُوَ لَحْمٌ عَجَّلَهُ لأَهْلِهِ، لَيْسَ مِنَ النُّسُكِ فِي شَىْءٍ ". فَقَامَ خَالِي أَبُو بُرْدَةَ بْنُ نِيَارٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَنَا ذَبَحْتُ قَبْلَ أَنْ أُصَلِّيَ وَعِنْدِي جَذَعَةٌ خَيْرٌ مِنْ مُسِنَّةٍ. قَالَ " اجْعَلْهَا مَكَانَهَا ـ أَوْ قَالَ اذْبَحْهَا ـ وَلَنْ تَجْزِيَ جَذَعَةٌ عَنْ أَحَدٍ بَعْدَكَ ".
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Зубайддан, у Шаъбийдан, у Барўдан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга Наҳр (Қурбон) куни хутба қилиб: «Албатта бу кунимизда биз биринчи бошлайдиган нарса — намоз ўқишимиз, сўнг қайтиб (қурбонлиқни) сўйишимиздир. Ким шундай қилса, бизнинг суннатимизга тўғри кепти. Ким намоз ўқишдан олдин сўйса, у фақат аҳлига тақдим қилган гўштдир, қурбонликдан ҳеч нарса эмас», дедилар. Менинг тоғам Абу Бурда ибн Ниёр туриб: ‹Ё Расулуллаҳ, мен намоз ўқишдан олдин сўйдим, менинг олдимда ёшли (эчки) бор, у каттадан яхшироқ› деди. У зот: «Уни ўша (сўйгани)нинг ўрнига қил — ёки: уни сўй — аммо сендан кейин ёшли (эчки) ҳеч кимдан кифоя қилмайди», дедилар.