حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ طَلْحَةَ، عَنْ زُبَيْدٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ أَضْحًى إِلَى الْبَقِيعِ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ، ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا بِوَجْهِهِ وَقَالَ " إِنَّ أَوَّلَ نُسُكِنَا فِي يَوْمِنَا هَذَا أَنْ نَبْدَأَ بِالصَّلاَةِ، ثُمَّ نَرْجِعَ فَنَنْحَرَ، فَمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَقَدْ وَافَقَ سُنَّتَنَا، وَمَنْ ذَبَحَ قَبْلَ ذَلِكَ فَإِنَّمَا هُوَ شَىْءٌ عَجَّلَهُ لأَهْلِهِ، لَيْسَ مِنَ النُّسُكِ فِي شَىْءٍ ". فَقَامَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنِّي ذَبَحْتُ وَعِنْدِي جَذَعَةٌ خَيْرٌ مِنْ مُسِنَّةٍ. قَالَ " اذْبَحْهَا، وَلاَ تَفِي عَنْ أَحَدٍ بَعْدَكَ ".
Абу Нуъайм бизга айтди: Муҳаммад ибн Талҳа бизга айтди, Зубайддан, у Шаъбийдан, у Барўдан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Азҳа куни Бақиъга чиқиб икки ракат ўқидилар, сўнг бизга юзларини қаратиб: «Албатта бу кунимиздаги биринчи қурбонлигимиз (ибодатимиз) — намоздан бошлашимиз, сўнг қайтиб (қурбонлиқни) сўйишимиздир. Ким шундай қилса, бизнинг суннатимизга мувофиқ кепти. Ким бундан олдин сўйса, у фақат аҳлига тақдим қилган нарсадир, қурбонликдан ҳеч нарса эмас», дедилар. Бир киши туриб: ‹Ё Расулуллаҳ, мен сўйдим, менинг олдимда ёшли (эчки) бор, у каттадан яхшироқ› деди. У зот: «Уни сўй, аммо сендан кейин ҳеч кимдан тўлиқ (кифоя) бўлмайди», дедилар.