حَدَّثَنَا أَحْمَدُ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَمْرٌو، أَنَّ مُحَمَّدَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَسَدِيَّ، حَدَّثَهُ عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدِي جَارِيَتَانِ تُغَنِّيَانِ بِغِنَاءِ بُعَاثَ، فَاضْطَجَعَ عَلَى الْفِرَاشِ وَحَوَّلَ وَجْهَهُ، وَدَخَلَ أَبُو بَكْرٍ فَانْتَهَرَنِي وَقَالَ مِزْمَارَةُ الشَّيْطَانِ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَقْبَلَ عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ ـ عَلَيْهِ السَّلاَمُ ـ فَقَالَ " دَعْهُمَا " فَلَمَّا غَفَلَ غَمَزْتُهُمَا فَخَرَجَتَا. وَكَانَ يَوْمَ عِيدٍ يَلْعَبُ السُّودَانُ بِالدَّرَقِ وَالْحِرَابِ، فَإِمَّا سَأَلْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَإِمَّا قَالَ " تَشْتَهِينَ تَنْظُرِينَ ". فَقُلْتُ نَعَمْ. فَأَقَامَنِي وَرَاءَهُ خَدِّي عَلَى خَدِّهِ، وَهُوَ يَقُولُ " دُونَكُمْ يَا بَنِي أَرْفِدَةَ ". حَتَّى إِذَا مَلِلْتُ قَالَ " حَسْبُكِ ". قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " فَاذْهَبِي ".
Аҳмад бизга айтди: Ибн Ваҳб бизга айтди: Амр бизга хабар берди, Муҳаммад ибн Абдурраҳмон Асадий унга айтди, Урвадан, у Оишадан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менинг олдимга кирдилар, менинг ёнимда икки чўри қиз Буъос (куни) қўшиғини айтаётган эди. У зот тўшакка ёнбошлаб ётди ва юзини (бошқа томонга) бурди. Абу Бакр кириб, мени жеркди ва: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида шайтон найи (чолғуси)?!› деди. Расулуллаҳ алайҳиссалом унга юзланиб: «Уларни қўй», дедилар. У (Абу Бакр) ғафлатда қолганида, мен уларга ишора қилдим, улар чиқиб кетди. Ўша ҳайит куни эди, судонлар (ҳабашлар) қалқон ва найзалар билан ўйнашар эди. Ё мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан сўрадим, ёки у зот: «Қарашни истайсанми?» дедилар. Мен: ‹Ҳа›, дедим. У зот мени ўзининг ортига турғизди, менинг юзим у зотнинг юзларида (елкаси ошида), у зот: «Давом этинглар, эй Бану Арфида», дердилар. Ҳатто мен чарчаганимда: «Етадими (бўлдими)?» дедилар. Мен: ‹Ҳа›, дедим. У зот: «Бўлмаса, бор», дедилар.