حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنْ مُحَمَّدٍ، قَالَ قَالَتْ أُمُّ عَطِيَّةَ أُمِرْنَا أَنْ نَخْرُجَ فَنُخْرِجَ الْحُيَّضَ وَالْعَوَاتِقَ وَذَوَاتِ الْخُدُورِ. قَالَ ابْنُ عَوْنٍ أَوِ الْعَوَاتِقَ ذَوَاتِ الْخُدُورِ، فَأَمَّا الْحُيَّضُ فَيَشْهَدْنَ جَمَاعَةَ الْمُسْلِمِينَ وَدَعْوَتَهُمْ، وَيَعْتَزِلْنَ مُصَلاَّهُمْ.
Муҳаммад ибн Мусанно бизга айтди: Ибн Абу Адий бизга айтди, Ибн Авндан, у Муҳаммаддан: У деди: Умму Атийя деди: Биз чиқишга буюрилдик ва ҳайзли аёлларни, балоғатга етган қизларни ҳамда пардадаги қизларни чиқарар эдик. Ибн Авн деди: Ёки ‹балоғатга етган, пардадаги қизларни›. Ҳайзли аёллар мусулмонлар жамоатига ва уларнинг дуосига ҳозир бўлиб, намозгоҳларидан четда турар эдилар.