باب دُعَاءِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " اجْعَلْهَا عَلَيْهِمْ سِنِينَ كَسِنِي يُوسُفَ "
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا مُغِيرَةُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرَّكْعَةِ الآخِرَةِ يَقُولُ " اللَّهُمَّ أَنْجِ عَيَّاشَ بْنَ أَبِي رَبِيعَةَ، اللَّهُمَّ أَنْجِ سَلَمَةَ بْنَ هِشَامٍ، اللَّهُمَّ أَنْجِ الْوَلِيدَ بْنَ الْوَلِيدِ، اللَّهُمَّ أَنْجِ الْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ، اللَّهُمَّ اشْدُدْ وَطْأَتَكَ عَلَى مُضَرَ، اللَّهُمَّ اجْعَلْهَا سِنِينَ كَسِنِي يُوسُفَ ". وَأَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " غِفَارُ غَفَرَ اللَّهُ لَهَا، وَأَسْلَمُ سَالَمَهَا اللَّهُ ". قَالَ ابْنُ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ أَبِيهِ هَذَا كُلُّهُ فِي الصُّبْحِ.
Қутайба бизга айтди: Муғийра ибн Абдурраҳмон бизга айтди, Абуз-Зиноддан, у Аъраждан, у Абу Ҳурайрадан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам охирги ракатда бошини (рукудан) кўтарганларида: «Аллаҳумма анжи Айёш ибн Абу Робиа, Аллаҳумма анжи Салама ибн Ҳишом, Аллаҳумма анжил-Валидибнал-Валид, Аллаҳумма анжил-мустазъафина минал-муъминин, Аллаҳум-маш-дуд ватъатака ала Музар, Аллаҳум-мажъалҳа сининан ка-синии Юсуф (Аллаҳим, Айёш ибн Абу Робиаъни қутқар, Аллаҳим, Салама ибн Ҳишомни қутқар, Аллаҳим, Валид ибн Валидни қутқар, Аллаҳим, мўминлардан заиф (эзилган)ларни қутқар, Аллаҳим, Музарга азобингни қаттиқ қил, Аллаҳим, уни Юсуф (давридаги қаҳатчилик) йилларидек қил)», дер эдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ғифор — Аллаҳ уни мағфират қилди, Аслам — Аллаҳ унга саломатлик берди», дедилар. Ибн Абуз-Зинод отасидан: ‹Буларнинг ҳаммаси субҳда (бўлган)›, деди.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، قَالَ كُنَّا عِنْدَ عَبْدِ اللَّهِ فَقَالَ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لَمَّا رَأَى مِنَ النَّاسِ إِدْبَارًا قَالَ " اللَّهُمَّ سَبْعٌ كَسَبْعِ يُوسُفَ ". فَأَخَذَتْهُمْ سَنَةٌ حَصَّتْ كُلَّ شَىْءٍ حَتَّى أَكَلُوا الْجُلُودَ وَالْمَيْتَةَ وَالْجِيَفَ، وَيَنْظُرَ أَحَدُهُمْ إِلَى السَّمَاءِ فَيَرَى الدُّخَانَ مِنَ الْجُوعِ، فَأَتَاهُ أَبُو سُفْيَانَ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنَّكَ تَأْمُرُ بِطَاعَةِ اللَّهِ وَبِصِلَةِ الرَّحِمِ وَإِنَّ قَوْمَكَ قَدْ هَلَكُوا، فَادْعُ اللَّهَ لَهُمْ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى {فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ} إِلَى قَوْلِهِ {عَائِدُونَ * يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْكُبْرَى} فَالْبَطْشَةُ يَوْمَ بَدْرٍ، وَقَدْ مَضَتِ الدُّخَانُ وَالْبَطْشَةُ وَاللِّزَامُ وَآيَةُ الرُّومِ.
Усмон ибн Абу Шайба бизга айтди: Жарир бизга айтди, Мансурдан, у Абуз-Зуҳодан, у Масруқдан: У деди: Биз Абдуллаҳнинг олдида эдик. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам одамлардан (ҳақдан) юз ўгиришни кўрганларида: «Аллаҳим, Юсуф (давридаги) етти (йил қаҳатчилик)дек етти (йил бер)», дедилар. Уларни бир йил (қаҳатчилик) тутди, у ҳар нарсани йўқ қилди, ҳатто улар териларни, ўлимтикни ва ўлаксани ер эдилар. Улардан бири осмонга қарар, очликдан тутунни кўрар эди. Абу Суфён у зотнинг олдига келиб: ‹Эй Муҳаммад, сен Аллаҳга итоат қилишга ва сила-раҳмни (қариндошлик алоқасини) қилишга буюрасан, қавминг ҳалок бўлди, улар учун Аллаҳга дуо қил› деди. Аллаҳ таоло: «Энди осмон очиқ тутун келтирадиган кунни кут... ‹қайтувчилар — Биз катта тутишда тутадиган кунини›» (оятларини) айтди. ‹Тутиши› — Бадр куни (бўлди). Тутун, тутиши, лизом (азоб) ва Рум ояти — (ҳаммаси) ўтди.