حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ بُرَيْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ خَسَفَتِ الشَّمْسُ، فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَزِعًا، يَخْشَى أَنْ تَكُونَ السَّاعَةُ، فَأَتَى الْمَسْجِدَ، فَصَلَّى بِأَطْوَلِ قِيَامٍ وَرُكُوعٍ وَسُجُودٍ رَأَيْتُهُ قَطُّ يَفْعَلُهُ وَقَالَ " هَذِهِ الآيَاتُ الَّتِي يُرْسِلُ اللَّهُ لاَ تَكُونُ لِمَوْتِ أَحَدٍ وَلاَ لِحَيَاتِهِ، وَلَكِنْ يُخَوِّفُ اللَّهُ بِهِ عِبَادَهُ، فَإِذَا رَأَيْتُمْ شَيْئًا مِنْ ذَلِكَ فَافْزَعُوا إِلَى ذِكْرِهِ وَدُعَائِهِ وَاسْتِغْفَارِهِ ".
Муҳаммад ибн Алў бизга айтди: Абу Усома бизга айтди, Бурайд ибн Абдуллаҳдан, у Абу Бурдадан, у Абу Мусодан: У деди: Қуёш тутилди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — қиёмат бўлишидан қўрқиб — ваҳима билан турдилар. У зот масжидга келиб, мен у зотни қилаётганини ҳеч қачон кўрмагандек энг узун қиём, руку ва сажда билан намоз ўқидилар ва: «Аллаҳ юборадиган бу оятлар бировнинг ўлими ёки ҳаёти учун бўлмайди, балки Аллаҳ улар билан бандаларини қўрқитади. Булардан бирортасини кўрсангиз, Уни зикр қилишга, Унга дуо қилишга ва истиғдля қилишга шошилинглар», дедилар.