حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، ح وَحَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَنْبَسَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي عُرْوَةُ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ خَسَفَتِ الشَّمْسُ فِي حَيَاةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَخَرَجَ إِلَى الْمَسْجِدِ فَصَفَّ النَّاسُ وَرَاءَهُ، فَكَبَّرَ فَاقْتَرَأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قِرَاءَةً طَوِيلَةً، ثُمَّ كَبَّرَ فَرَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً، ثُمَّ قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ. فَقَامَ وَلَمْ يَسْجُدْ، وَقَرَأَ قِرَاءَةً طَوِيلَةً، هِيَ أَدْنَى مِنَ الْقِرَاءَةِ الأُولَى، ثُمَّ كَبَّرَ وَرَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً، وَهْوَ أَدْنَى مِنَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ، ثُمَّ قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ. ثُمَّ سَجَدَ، ثُمَّ قَالَ فِي الرَّكْعَةِ الآخِرَةِ مِثْلَ ذَلِكَ، فَاسْتَكْمَلَ أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ فِي أَرْبَعِ سَجَدَاتٍ، وَانْجَلَتِ الشَّمْسُ قَبْلَ أَنْ يَنْصَرِفَ، ثُمَّ قَامَ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ " هُمَا آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ، لاَ يَخْسِفَانِ لِمَوْتِ أَحَدٍ وَلاَ لِحَيَاتِهِ، فَإِذَا رَأَيْتُمُوهُمَا فَافْزَعُوا إِلَى الصَّلاَةِ ". وَكَانَ يُحَدِّثُ كَثِيرُ بْنُ عَبَّاسٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ كَانَ يُحَدِّثُ يَوْمَ خَسَفَتِ الشَّمْسُ بِمِثْلِ حَدِيثِ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ. فَقُلْتُ لِعُرْوَةَ إِنَّ أَخَاكَ يَوْمَ خَسَفَتْ بِالْمَدِينَةِ لَمْ يَزِدْ عَلَى رَكْعَتَيْنِ مِثْلَ الصُّبْحِ. قَالَ أَجَلْ لأَنَّهُ أَخْطَأَ السُّنَّةَ.
Яҳё ибн Букайр бизга айтди: Лайс менга айтди, Ақилдан, у Ибн Шиҳобдан; ва Аҳмад ибн Солиҳ менга айтди: Анбаса бизга айтди: Юнус бизга айтди, Ибн Шиҳобдан: Урва менга айтди, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжаси Оишадан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳаётлик чогларида қуёш тутилди. У зот масжидга чиқдилар, одамлар у зотнинг ортида саф тортди. У зот такбир айтди ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам узун қироат қилдилар, сўнг такбир айтиб узун руку қилдилар, сўнг ‹Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ› деб турдилар, сажда қилмадилар ва узун қироат қилдилар — у биринчи қироатдан камроқ — сўнг такбир айтиб узун руку қилдилар — у биринчи рукудан камроқ — сўнг ‹Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ, роббана ва лакал-ҳамд› дедилар. Сўнг сажда қилдилар, сўнг охирги ракатда шундай (қилдилар). Шундай қилиб тўрт рукуни тўрт саждада тўкис қилдилар, ва қуёш у зот (намоздан) қайтмасларидан олдин очилди. Сўнг туриб Аллаҳга лойиқ сано айтдилар, кейин: «У икки (қуёш-ой) Аллаҳнинг оятларидан икки оятдир, улар бировнинг ўлими ёки ҳаёти учун тутилмайди. Уларни кўрсангиз, намозга шошилинглар (паноҳ изланглар)», дедилар. Касир ибн Аббос — Абдуллаҳ ибн Аббос розияллаҳу анҳума қуёш тутилган куни Урванинг Оишадан (ривоят қилган) ҳадисидек ривоят қилар эди, деб айтар эди. Мен Урвага: ‹Сенинг биродаринг (Ибн Зубайр) Мадинада қуёш тутилган куни субҳга ўхшаш икки ракатдан ортиқ ўқимади-ку› дедим. У: ‹Ҳа, чунки у суннатга хато қилди (суннатни топмади)›, деди.