حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي قَالَ، حَدَّثَنِي بَكْرٌ، عَنْ أَبِي رَافِعٍ، قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ أَبِي هُرَيْرَةَ الْعَتَمَةَ فَقَرَأَ {إِذَا السَّمَاءُ انْشَقَّتْ} فَسَجَدَ فَقُلْتُ مَا هَذِهِ قَالَ سَجَدْتُ بِهَا خَلْفَ أَبِي الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم فَلاَ أَزَالُ أَسْجُدُ فِيهَا حَتَّى أَلْقَاهُ.
Мусаддад бизга айтди: Муътамир бизга айтди: Мен отамни эшитдим: Бакр менга айтди, Абу Рофиъдан: У деди: Мен Абу Ҳурайра билан хуфтон (Атама)ни ўқидим, у ‹Изас-самоу-ншаққат›ни ўқиб сажда қилди. Мен: ‹Бу нима?› дедим. У: ‹Мен Абул-Қосим соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ортида бунга сажда қилганман, шунинг учун у зотга йўлиқгунимча унда сажда қилавераман›, деди.