حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَرَأَ سُورَةَ النَّجْمِ فَسَجَدَ بِهَا، فَمَا بَقِيَ أَحَدٌ مِنَ الْقَوْمِ إِلاَّ سَجَدَ، فَأَخَذَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ كَفًّا مِنْ حَصًى أَوْ تُرَابٍ، فَرَفَعَهُ إِلَى وَجْهِهِ وَقَالَ يَكْفِينِي هَذَا، فَلَقَدْ رَأَيْتُهُ بَعْدُ قُتِلَ كَافِرًا.
Ҳафс ибн Умар бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Абу Ишоқдан, у Асваддан, у Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Нажм сурасини ўқидилар ва унда сажда қилдилар. Қавмдан ҳеч ким қолмадики, сажда қилмаган бўлса. Қавмдан бир киши бир ҳовуч шағал ёки тупроқ олиб, уни юзига кўтариб: ‹Бу менга кифоя› деди. Мен уни кейин кофир ҳолда ўлдирилганини кўрдим.