حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ آدَمَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ السَّجْدَةَ وَنَحْنُ عِنْدَهُ فَيَسْجُدُ وَنَسْجُدُ مَعَهُ فَنَزْدَحِمُ حَتَّى مَا يَجِدُ أَحَدُنَا لِجَبْهَتِهِ مَوْضِعًا يَسْجُدُ عَلَيْهِ.
Бишр ибн Одам бизга айтди: Али ибн Мус-ҳир бизга айтди: Убайдуллаҳ бизга хабар берди, Нофиъдан, у Ибн Умардан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам сажда (ояти)ни ўқир эдилар, биз у зотнинг олдида (турар) эдик, сўнг у зот сажда қилар, биз ҳам у зот билан сажда қилар эдик, шу даражада зичлашар эдикки, биримиз пешанасига сажда қиладиган жой топмас эди.