حَدَّثَنَا حَسَّانُ الْوَاسِطِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا الْمُفَضَّلُ بْنُ فَضَالَةَ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا ارْتَحَلَ قَبْلَ أَنْ تَزِيغَ الشَّمْسُ أَخَّرَ الظُّهْرَ إِلَى وَقْتِ الْعَصْرِ، ثُمَّ يَجْمَعُ بَيْنَهُمَا، وَإِذَا زَاغَتْ صَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ رَكِبَ.
Ҳассон Воситий бизга айтди: Муфаззал ибн Фазола бизга айтди, Ақилдан, у Ибн Шиҳобдан, у Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам қуёш оғишдан олдин кўчса (йўлга чиқса), пешинни аср вақтига қадар кечиктирар, сўнг уларни (пешин-аср) жамлар эдилар. Қуёш оғган бўлса, пешинни ўқиб, сўнг (уловга) минар эдилар.