حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيْلَةً، فَلَمْ يَزَلْ قَائِمًا حَتَّى هَمَمْتُ بِأَمْرِ سَوْءٍ. قُلْنَا وَمَا هَمَمْتَ قَالَ هَمَمْتَ أَنْ أَقْعُدَ وَأَذَرَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم.
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Аъмашдан, у Абу Воилдан, у Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир кеча намоз ўқидим, у зот шу даражада узоқ турдиларки, мен ёмон бир ишни қилишни кўнглимга келтирдим. Биз: ‹Нимани кўнглингга келтирдинг?› дедик. У: ‹Мен ўтириб олиб, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни (ёлғиз) ташлашни кўнглимга келтирдим›, деди.