حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ ـ هُوَ الدَّوْرَقِيُّ ـ حَدَّثَنَا ابْنُ عُلَيَّةَ، أَخْبَرَنَا أَيُّوبُ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ كَانَ لاَ يُصَلِّي مِنَ الضُّحَى إِلاَّ فِي يَوْمَيْنِ يَوْمَ يَقْدَمُ بِمَكَّةَ، فَإِنَّهُ كَانَ يَقْدَمُهَا ضُحًى، فَيَطُوفُ بِالْبَيْتِ، ثُمَّ يُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ خَلْفَ الْمَقَامِ، وَيَوْمَ يَأْتِي مَسْجِدَ قُبَاءٍ، فَإِنَّهُ كَانَ يَأْتِيهِ كُلَّ سَبْتٍ، فَإِذَا دَخَلَ الْمَسْجِدَ كَرِهَ أَنْ يَخْرُجَ مِنْهُ حَتَّى يُصَلِّيَ فِيهِ. قَالَ وَكَانَ يُحَدِّثُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَزُورُهُ رَاكِبًا وَمَاشِيًا. قَالَ وَكَانَ يَقُولُ إِنَّمَا أَصْنَعُ كَمَا رَأَيْتُ أَصْحَابِي يَصْنَعُونَ، وَلاَ أَمْنَعُ أَحَدًا أَنْ يُصَلِّيَ فِي أَىِّ سَاعَةٍ شَاءَ مِنْ لَيْلٍ أَوْ نَهَارٍ، غَيْرَ أَنْ لاَ تَتَحَرَّوْا طُلُوعَ الشَّمْسِ وَلاَ غُرُوبَهَا.
Яъқуб ибн Иброҳим — у Даврақий — бизга айтди: Ибн Улайя бизга айтди: Айюб бизга хабар берди, Нофиъдан: Ибн Умар розияллаҳу анҳума зоҳа (чошт) намозини фақат икки кунда ўқир эди: Маккага келган куни — чунки у (Маккага) чошт пайтида келар, Байтни тавоф қилар, сўнг Мақом ортида икки ракат ўқир эди; ва Қубо масжидига келган куни — чунки у ҳар шанба унга келар эди. Масжидга кирса, унда намоз ўқимагунча ундан чиқишни ёқтирмас эди. У деди: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга (Қубога) минган ва пиёда ҳолда зиёрат қилар эдилар, деб айтар эди. У: ‹Мен фақат шерикларимни қилганини кўрганимдек қиламан, ва мен ҳеч кимни кеча ёки кундузнинг истаган соатида намоз ўқишдан ман қилмайман, фақат қуёш чиқиши ва ботишини (қасдан) изламанг›, дерди.