حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا بِشْرٌ، حَدَّثَنَا غَالِبٌ، عَنْ بَكْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنَّا نُصَلِّي مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي شِدَّةِ الْحَرِّ، فَإِذَا لَمْ يَسْتَطِعْ أَحَدُنَا أَنْ يُمَكِّنَ وَجْهَهُ مِنَ الأَرْضِ بَسَطَ ثَوْبَهُ فَسَجَدَ عَلَيْهِ.
Мусаддад бизга айтди: Бишр бизга айтди: Ғолиб бизга айтди, Бакр ибн Абдуллаҳдан, у Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан: У деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан қаттиқ иссиқда намоз ўқир эдик. Биримиз юзини ерга текислашга қодир бўлмаса, кийимини ёйиб унинг устида сажда қилар эди.