حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنَا شَقِيقٌ، حَدَّثَنَا خَبَّابٌ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ هَاجَرْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَلْتَمِسُ وَجْهَ اللَّهِ، فَوَقَعَ أَجْرُنَا عَلَى اللَّهِ، فَمِنَّا مَنْ مَاتَ لَمْ يَأْكُلْ مِنْ أَجْرِهِ شَيْئًا مِنْهُمْ مُصْعَبُ بْنُ عُمَيْرٍ، وَمِنَّا مَنْ أَيْنَعَتْ لَهُ ثَمَرَتُهُ فَهُوَ يَهْدِبُهَا. قُتِلَ يَوْمَ أُحُدٍ، فَلَمْ نَجِدْ مَا نُكَفِّنُهُ إِلاَّ بُرْدَةً إِذَا غَطَّيْنَا بِهَا رَأْسَهُ خَرَجَتْ رِجْلاَهُ، وَإِذَا غَطَّيْنَا رِجْلَيْهِ خَرَجَ رَأْسُهُ، فَأَمَرَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ نُغَطِّيَ رَأْسَهُ، وَأَنْ نَجْعَلَ عَلَى رِجْلَيْهِ مِنَ الإِذْخِرِ.
Умар ибн Ҳафс ибн Ғиёс бизга айтди: Отам бизга айтди: Аъмаш бизга айтди: Шақиқ бизга айтди: Хаббоб розияллаҳу анҳу бизга айтди: У деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан — Аллаҳ юзини истаб — ҳижрат қилдик, бизнинг ажримиз Аллаҳнинг зиммасига бўлди. Биздан ким ажридан ҳеч нарса емай вафот этди — улардан Мусъаб ибн Умайр; ва биздан кимнинг меваси пишди, у уни термоқда. У (Мусъаб) Уҳуд куни ўлдирилди, биз унга кафанланадиган — бир бурдадан бошқа нарса топмадик, биз у билан бошини ёпсак, оёқлари чиқар, оёқларини ёпсак, боши чиқар эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга бошини ёпишни ва оёқлари устига изхир (хушбўй ўт) қўйишни буюрдилар.