حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ سَهْلٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ امْرَأَةً، جَاءَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِبُرْدَةٍ مَنْسُوجَةٍ فِيهَا حَاشِيَتُهَا ـ أَتَدْرُونَ مَا الْبُرْدَةُ قَالُوا الشَّمْلَةُ. قَالَ نَعَمْ. قَالَتْ نَسَجْتُهَا بِيَدِي، فَجِئْتُ لأَكْسُوَكَهَا. فَأَخَذَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُحْتَاجًا إِلَيْهَا، فَخَرَجَ إِلَيْنَا وَإِنَّهَا إِزَارُهُ، فَحَسَّنَهَا فُلاَنٌ فَقَالَ اكْسُنِيهَا، مَا أَحْسَنَهَا. قَالَ الْقَوْمُ مَا أَحْسَنْتَ، لَبِسَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُحْتَاجًا إِلَيْهَا، ثُمَّ سَأَلْتَهُ وَعَلِمْتَ أَنَّهُ لاَ يَرُدُّ. قَالَ إِنِّي وَاللَّهِ مَا سَأَلْتُهُ لأَلْبَسَهَا إِنَّمَا سَأَلْتُهُ لِتَكُونَ كَفَنِي. قَالَ سَهْلٌ فَكَانَتْ كَفَنَهُ.
Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди: Ибн Абу Ҳозим бизга айтди, отасидан, у Саҳл розияллаҳу анҳудан: Бир аёл Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга — четлари (ҳошияси) тўқилган бир бурда олиб келди. (Рови:) Бурда нима эканини биласизми? Улар: ‹Шамла (ёпинчиқ)› дедилар. У: ‹Ҳа› деди. У (аёл): ‹Мен уни ўз қўлим билан тўқидим, сизга кийдиришга келдим› деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни — унга муҳтож ҳолда — олдилар, сўнг у изорлари (белбоғи) бўлган ҳолда бизнинг олдимизга чиқдилар. Фалон (киши) уни ёқтириб: ‹Менга уни кийдиринг, у нақадар чиройли!› деди. Қавм: ‹Сен яхши қилмадинг, уни Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — унга муҳтож ҳолда — кийдилар, сўнг сен ундан сўрадинг, у зот рад қилмаслигини биласан› дедилар. У: ‹Аллаҳга қасамки, мен ундан уни кийиш учун сўрамадим, балки уни менинг кафаним бўлсин деб сўрадим› деди. Саҳл деди: У (бурда) унинг кафани бўлди.