حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ جِيءَ بِأَبِي يَوْمَ أُحُدٍ، قَدْ مُثِّلَ بِهِ حَتَّى وُضِعَ بَيْنَ يَدَىْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ سُجِّيَ ثَوْبًا فَذَهَبْتُ أُرِيدُ أَنْ أَكْشِفَ عَنْهُ فَنَهَانِي قَوْمِي، ثُمَّ ذَهَبْتُ أَكْشِفُ عَنْهُ فَنَهَانِي قَوْمِي، فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرُفِعَ فَسَمِعَ صَوْتَ صَائِحَةٍ فَقَالَ " مَنْ هَذِهِ ". فَقَالُوا ابْنَةُ عَمْرٍو أَوْ أُخْتُ عَمْرٍو. قَالَ " فَلِمَ تَبْكِي أَوْ لاَ تَبْكِي فَمَا زَالَتِ الْمَلاَئِكَةُ تُظِلُّهُ بِأَجْنِحَتِهَا حَتَّى رُفِعَ ".
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Суфён бизга айтди: Ибн Мункадир бизга айтди: Мен Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумани эшитди: У деди: Отам Уҳуд куни келтирилди, унга тан жароҳатлар (бадбачгарликлар) қилинган эди, ҳатто Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига қўйилди ва бир кийим билан ёпилган эди. Мен уни очмоқчи бўлдим, қавмим мени қайтарди. Сўнг (яна) уни очмоқчи бўлдим, қавмим мени қайтарди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам буюрдилар, у (жасад) кўтарилди. У зот бир йиғлаб турган (аёл)нинг овозини эшитиб: «Бу ким?» дедилар. Улар: ‹Амрнинг қизи ёки Амрнинг синглиси› дедилар. У зот: «Нега йиғлаяпти — ёки: йиғламасин — чунки малоикалар уни (жасадни) кўтарилгунча қанотлари билан соялаб турди», дедилар.