حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَسَّانَ، حَدَّثَنَا قُرَيْشٌ ـ هُوَ ابْنُ حَيَّانَ ـ عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ دَخَلْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى أَبِي سَيْفٍ الْقَيْنِ ـ وَكَانَ ظِئْرًا لإِبْرَاهِيمَ ـ عَلَيْهِ السَّلاَمُ ـ فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِبْرَاهِيمَ فَقَبَّلَهُ وَشَمَّهُ، ثُمَّ دَخَلْنَا عَلَيْهِ بَعْدَ ذَلِكَ، وَإِبْرَاهِيمُ يَجُودُ بِنَفْسِهِ، فَجَعَلَتْ عَيْنَا رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَذْرِفَانِ. فَقَالَ لَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ ـ رضى الله عنه ـ وَأَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ " يَا ابْنَ عَوْفٍ إِنَّهَا رَحْمَةٌ ". ثُمَّ أَتْبَعَهَا بِأُخْرَى فَقَالَ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْعَيْنَ تَدْمَعُ، وَالْقَلْبَ يَحْزَنُ، وَلاَ نَقُولُ إِلاَّ مَا يَرْضَى رَبُّنَا، وَإِنَّا بِفِرَاقِكَ يَا إِبْرَاهِيمُ لَمَحْزُونُونَ ". رَوَاهُ مُوسَى عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Ҳасан ибн Абдулазиз бизга айтди: Яҳё ибн Ҳассон бизга айтди: Қурайш — у Ибн Ҳайён — бизга айтди, Собитдан, у Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан: У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Абу Сайф темирчининг олдига кирдик — у Иброҳим алайҳиссаломнинг эмизувчиси (энагасининг эри) эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Иброҳимни олиб ўпдилар ва ҳидладилар. Сўнг шундан кейин унинг олдига (яна) кирдик, Иброҳим жон бераётган эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг икки кўзлари ёш тўка бошлади. Абдурраҳмон ибн Авф розияллаҳу анҳу у зотга: ‹Сиз ҳам (йиғлайсизми), ё Расулуллаҳ?› деди. У зот: «Эй Ибн Авф, бу раҳмат (меҳр)дир» дедилар. Сўнг уни бошқа (ёш) билан эргаштириб, у зот соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта кўз ёшланади, қалб ҳазинланади, биз фақат Роббимиз рози бўладиган (сўз)ни айтамиз. Ва биз сенинг фироқинг билан, эй Иброҳим, албатта ҳазинмиз», дедилар. Буни Мусо Сулаймон ибн Муғийрадан, у Собитдан, у Анас розияллаҳу анҳудан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди.