حَدَّثَنَا أَصْبَغُ، عَنِ ابْنِ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْحَارِثِ الأَنْصَارِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ اشْتَكَى سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ شَكْوَى لَهُ فَأَتَاهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَعُودُهُ مَعَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ وَسَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ ـ رضى الله عنهم ـ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَيْهِ فَوَجَدَهُ فِي غَاشِيَةِ أَهْلِهِ فَقَالَ " قَدْ قَضَى ". قَالُوا لاَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَبَكَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا رَأَى الْقَوْمُ بُكَاءَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بَكَوْا فَقَالَ " أَلاَ تَسْمَعُونَ إِنَّ اللَّهَ لاَ يُعَذِّبُ بِدَمْعِ الْعَيْنِ، وَلاَ بِحُزْنِ الْقَلْبِ، وَلَكِنْ يُعَذِّبُ بِهَذَا ـ وَأَشَارَ إِلَى لِسَانِهِ ـ أَوْ يَرْحَمُ وَإِنَّ الْمَيِّتَ يُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ عَلَيْهِ ". وَكَانَ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ يَضْرِبُ فِيهِ بِالْعَصَا، وَيَرْمِي بِالْحِجَارَةِ وَيَحْثِي بِالتُّرَابِ.
Асбағ бизга айтди, Ибн Ваҳбдан: Амр менга хабар берди, Саъид ибн Ҳорис Ансорийдан, у Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: У деди: Саъд ибн Убода ўз касалига (гирифтор бўлиб) оғриб қолди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни — Абдурраҳмон ибн Авф, Саъд ибн Абу Ваққос ва Абдуллаҳ ибн Масъуд розияллаҳу анҳум билан бирга — йўқлаб келдилар. У зот унинг олдига киргач, уни аҳли ўраб олган (беҳуш) ҳолда топдилар. У зот: «(Жони) чиқиб бўлдими?» дедилар. Улар: ‹Йўқ, ё Расулуллаҳ› дедилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам йиғлаб юбордилар. Қавм Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг йиғлаганини кўргач, улар ҳам йиғлади. У зот: «Эшитмайсизми? Албатта Аллаҳ кўз ёши билан ҳам, қалб ҳазинлиги билан ҳам азобламайди, балки бу билан — қўллари билан тилларига ишора қилдилар — азоблайди ёки раҳм қилади. Албатта маййит аҳлининг унга йиғлаши сабабли азобланади», дедилар. Умар розияллаҳу анҳу эса у (маййит) учун (нола қилувчини) таёқ билан урар, тош отар ва тупроқ сочар эди.