باب فَضْلِ اتِّبَاعِ الْجَنَائِزِ
حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ، قَالَ سَمِعْتُ نَافِعًا، يَقُولُ حُدِّثَ ابْنُ عُمَرَ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنهم ـ يَقُولُ مَنْ تَبِعَ جَنَازَةً فَلَهُ قِيرَاطٌ. فَقَالَ أَكْثَرَ أَبُو هُرَيْرَةَ عَلَيْنَا. فَصَدَّقَتْ ـ يَعْنِي عَائِشَةَ ـ أَبَا هُرَيْرَةَ وَقَالَتْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُهُ. فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ لَقَدْ فَرَّطْنَا فِي قَرَارِيطَ كَثِيرَةٍ. {فَرَّطْتُ} ضَيَّعْتُ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ.
Абу Нуъмон бизга айтди: Жарир ибн Ҳозим бизга айтди: Мен Нофиъни шундай деганини эшитди: Ибн Умарга айтилди: Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳум: ‹Ким жанозага эргашса, унга бир қийрот (савоб) бор› дейди. У (Ибн Умар): ‹Абу Ҳурайра бизга кўп (гап) келтирди› деди. Сўнг у — яъни Оиша — Абу Ҳурайрани тасдиқлади ва: ‹Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни буни айтганини эшитди› деди. Ибн Умар розияллаҳу анҳума: ‹Биз кўплаб қийротларни (савобларни) қўлдан бой берган эканмиз› деди. (‹Фарротту› — Аллаҳ ишида (вазифасида) йўқотдим, бефарқ бўлдим, дегани.)
حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ، قَالَ سَمِعْتُ نَافِعًا، يَقُولُ حُدِّثَ ابْنُ عُمَرَ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنهم ـ يَقُولُ مَنْ تَبِعَ جَنَازَةً فَلَهُ قِيرَاطٌ. فَقَالَ أَكْثَرَ أَبُو هُرَيْرَةَ عَلَيْنَا. فَصَدَّقَتْ ـ يَعْنِي عَائِشَةَ ـ أَبَا هُرَيْرَةَ وَقَالَتْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُهُ. فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ لَقَدْ فَرَّطْنَا فِي قَرَارِيطَ كَثِيرَةٍ. {فَرَّطْتُ} ضَيَّعْتُ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ.
Абу Нуъмон бизга айтди: Жарир ибн Ҳозим бизга айтди: Мен Нофиъни шундай деганини эшитди: Ибн Умарга айтилди: Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳум: ‹Ким жанозага эргашса, унга бир қийрот (савоб) бор› дейди. У (Ибн Умар): ‹Абу Ҳурайра бизга кўп (гап) келтирди› деди. Сўнг у — яъни Оиша — Абу Ҳурайрани тасдиқлади ва: ‹Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни буни айтганини эшитди› деди. Ибн Умар розияллаҳу анҳума: ‹Биз кўплаб қийротларни (савобларни) қўлдан бой берган эканмиз› деди. (‹Фарротту› — Аллаҳ ишида (вазифасида) йўқотдим, бефарқ бўлдим, дегани.)