حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ سَأَلَ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ فَقَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم. حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ شَبِيبِ بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، حَدَّثَنَا يُونُسُ، قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَحَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ الأَعْرَجُ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ شَهِدَ الْجَنَازَةَ حَتَّى يُصَلِّيَ عَلَيْهَا فَلَهُ قِيرَاطٌ، وَمَنْ شَهِدَ حَتَّى تُدْفَنَ كَانَ لَهُ قِيرَاطَانِ ". قِيلَ وَمَا الْقِيرَاطَانِ قَالَ " مِثْلُ الْجَبَلَيْنِ الْعَظِيمَيْنِ ".
Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди: У деди: Мен Ибн Абу Зиъбга (китобни) ўқиб бердим, Саъид ибн Абу Саъид Мақбурийдан, у отасидан: У Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан сўради, у: ‹Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни эшитди› деди. Аҳмад ибн Шабиб ибн Саъид бизга айтди: Отам менга айтди: Юнус бизга айтди: Ибн Шиҳоб деди: Менга Абдурраҳмон Аъраж айтди: Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳу деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким жанозага — унга намоз ўқилгунча — ҳозир бўлса, унга бир қийрот (савоб) бор. Ким — у дафн қилингунча — ҳозир бўлса, унга икки қийрот бор», дедилар. ‹Икки қийрот нима?› дейилди. У зот: «Икки улкан тоғ каби», дедилар.