حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ لَمَّا اشْتَكَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ذَكَرَتْ بَعْضُ نِسَائِهِ كَنِيسَةً رَأَيْنَهَا بِأَرْضِ الْحَبَشَةِ، يُقَالُ لَهَا مَارِيَةُ، وَكَانَتْ أُمُّ سَلَمَةَ وَأُمُّ حَبِيبَةَ ـ رضى الله عنهما ـ أَتَتَا أَرْضَ الْحَبَشَةِ، فَذَكَرَتَا مِنْ حُسْنِهَا وَتَصَاوِيرَ فِيهَا، فَرَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ " أُولَئِكَ إِذَا مَاتَ مِنْهُمُ الرَّجُلُ الصَّالِحُ بَنَوْا عَلَى قَبْرِهِ مَسْجِدًا، ثُمَّ صَوَّرُوا فِيهِ تِلْكَ الصُّورَةَ، أُولَئِكَ شِرَارُ الْخَلْقِ عِنْدَ اللَّهِ ".
Исмоил бизга айтди: Молик менга айтди, Ҳишомдан, у отасидан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам оғриб (касал бўлиб) қолганида, баъзи завжалари Ҳабашистон ерида кўрган, ‹Мория› деб аталадиган бир черковни зикр қилди. Умму Салама ва Умму Ҳабиба розияллаҳу анҳума Ҳабашистон ерига борган эдилар, улар унинг гўзаллиги ва ичидаги суратларни зикр қилди. У зот бошини кўтариб: «Ана ўшалар — орасидан бир солиҳ киши вафот этса, унинг қабри узра масжид қурар, сўнг унда ўша суратни чизар эдилар. Ана ўшалар Аллаҳ ҳузурида халқнинг энг ёмонларидир» дедилар.