حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ طَاوُسٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ مَرَّ بِقَبْرَيْنِ يُعَذَّبَانِ فَقَالَ " إِنَّهُمَا لَيُعَذَّبَانِ وَمَا يُعَذَّبَانِ فِي كَبِيرٍ أَمَّا أَحَدُهُمَا فَكَانَ لاَ يَسْتَتِرُ مِنَ الْبَوْلِ، وَأَمَّا الآخَرُ فَكَانَ يَمْشِي بِالنَّمِيمَةِ ". ثُمَّ أَخَذَ جَرِيدَةً رَطْبَةً فَشَقَّهَا بِنِصْفَيْنِ، ثُمَّ غَرَزَ فِي كُلِّ قَبْرٍ وَاحِدَةً. فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ، لِمَ صَنَعْتَ هَذَا فَقَالَ " لَعَلَّهُ أَنْ يُخَفَّفَ عَنْهُمَا مَا لَمْ يَيْبَسَا ".
Яҳё бизга айтди: Абу Муовия бизга айтди, Аъмашдан, у Мужоҳиддан, у Товусдан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У зот икки қабр ёнидан ўтдилар, уларда (икки киши) азобланаётган эди. У зот: «Албатта бу иккаласи азобланаяпти, ҳолбуки (ўзларича) катта (гуноҳ)да азобланмаяпти. Бирига келса, у сийдикдан тўсинмас (сақланмас) эди. Бошқасига келса, у чақимчилик (ғийбат ташиш) билан юрар эди» дедилар. Сўнг яш (хўл) бир хурмо шохини олиб, уни икки бўлак қилди, сўнг ҳар бир қабрга биттадан тикди. Улар: ‹Ё Расулуллаҳ, нега буни қилдингиз?› дедилар. У зот: «Эҳтимол, у иккиси қурумагунча, улардан (азоб) енгиллаштирилар» дедилар.