Мунофиқларга жаноза ва мушрикларга мағфират сўрашнинг макруҳлиги

Janoza kitobi · 1 ҳадис

باب مَا يُكْرَهُ مِنَ الصَّلاَةِ عَلَى الْمُنَافِقِينَ وَالاِسْتِغْفَارِ لِلْمُشْرِكِينَ

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنهم ـ أَنَّهُ قَالَ لَمَّا مَاتَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ ابْنُ سَلُولَ دُعِيَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِيُصَلِّيَ عَلَيْهِ، فَلَمَّا قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَثَبْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَتُصَلِّي عَلَى ابْنِ أُبَىٍّ وَقَدْ قَالَ يَوْمَ كَذَا وَكَذَا كَذَا وَكَذَا ـ أُعَدِّدُ عَلَيْهِ قَوْلَهُ ـ فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ ‏"‏ أَخِّرْ عَنِّي يَا عُمَرُ ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا أَكْثَرْتُ عَلَيْهِ قَالَ ‏"‏ إِنِّي خُيِّرْتُ فَاخْتَرْتُ، لَوْ أَعْلَمُ أَنِّي إِنْ زِدْتُ عَلَى السَّبْعِينَ فَغُفِرَ لَهُ لَزِدْتُ عَلَيْهَا ‏"‏‏.‏ قَالَ فَصَلَّى عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ انْصَرَفَ، فَلَمْ يَمْكُثْ إِلاَّ يَسِيرًا حَتَّى نَزَلَتِ الآيَتَانِ مِنْ ‏{‏بَرَاءَةٌ‏}‏ ‏{‏وَلاَ تُصَلِّ عَلَى أَحَدٍ مِنْهُمْ مَاتَ أَبَدًا‏}‏ إِلَى ‏{‏وَهُمْ فَاسِقُونَ‏}‏ قَالَ فَعَجِبْتُ بَعْدُ مِنْ جُرْأَتِي عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَئِذٍ، وَاللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ‏.‏

Яҳё ибн Букайр бизга айтди: Лайс менга айтди, Уқайлдан, у Ибн Шиҳобдан, у Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳдан, у Ибн Аббосдан, у Умар ибн Хаттоб розияллаҳу анҳумдан: У деди: Абдуллаҳ ибн Убайй ибн Салул вафот этганида, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга намоз ўқишга чақирилди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам турганларида, мен у зотга қараб сакраб (туриб): ‹Ё Расулуллаҳ, Ибн Убаййга намоз ўқийсизми? У фалон-фалон кун шундай-шундай деган эди-ку?› дедим — унинг (ёмон) сўзларини санаб (келтирдим). Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам табассум қилдилар ва: «Мендан нари тур (қолдир), эй Умар» дедилар. Мен унга (гапни) кўпайтирганимда, у зот: «Мен (икки иш ўртасида) ихтиёрга қўйилдим ва (бирини) ихтиёр қилдим. Агар мен етмишдан оширсам, унга мағфират қилинар деб билганимда, албатта ундан оширар эдим» дедилар. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга намоз ўқиди, сўнг қайтди. Бир оз (вақт) ўтмай, ‹Бароат (Тавба)›дан икки оят нозил бўлди: ‹‹Улардан вафот этган ҳеч бирига абадий намоз ўқима›› (оятидан) ‹‹ва улар фосиқлардир›› (оятигача). У деди: Мен кейин ўша куни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга (қилган) жасоратимдан ҳайронга қолдим — Аллаҳ ва Унинг расули билувчироқдир.