حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ. أَنَّ رَجُلاً، قَالَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِنَّ أُمِّي افْتُلِتَتْ نَفْسُهَا، وَأَظُنُّهَا لَوْ تَكَلَّمَتْ تَصَدَّقَتْ، فَهَلْ لَهَا أَجْرٌ إِنْ تَصَدَّقْتُ عَنْهَا قَالَ " نَعَمْ ".
Саъид ибн Абу Марям бизга айтди: Муҳаммад ибн Жаъфар бизга айтди: Ҳишом менга хабар берди, отасидан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга: ‹Онамнинг жони тўсатдан (васиятсиз) олинди, мен ўйлайман-ки, агар у гапирганида, садақа қилар эди. Агар мен унинг номидан садақа қилсам, унга ажр борми?› деди. У зот: «Ҳа» дедилар.