حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ مُرَّةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَالَ أَبُو لَهَبٍ ـ عَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ ـ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تَبًّا لَكَ سَائِرَ الْيَوْمِ. فَنَزَلَتْ {تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ} .
Умар ибн Ҳафс бизга айтди: Отам бизга айтди: Аъмаш бизга айтди: Амр ибн Мурра менга айтди, Саъид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: У деди: Абу Лаҳаб — унга Аллаҳнинг лаънати бўлсин — Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга: ‹Сенга бутун кун ҳалокат (бўлсин)!› деди. Шунда: ‹Абу Лаҳабнинг икки қўли ҳалок бўлди ва ўзи ҳам ҳалок бўлди› (ояти) нозил бўлди.