حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ فَضَالَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ هِلاَلِ بْنِ أَبِي مَيْمُونَةَ، حَدَّثَنَا عَطَاءُ بْنُ يَسَارٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ ـ رضى الله عنه ـ يُحَدِّثُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم جَلَسَ ذَاتَ يَوْمٍ عَلَى الْمِنْبَرِ وَجَلَسْنَا حَوْلَهُ فَقَالَ " إِنِّي مِمَّا أَخَافُ عَلَيْكُمْ مِنْ بَعْدِي مَا يُفْتَحُ عَلَيْكُمْ مِنْ زَهْرَةِ الدُّنْيَا وَزِينَتِهَا ". فَقَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَوَيَأْتِي الْخَيْرُ بِالشَّرِّ فَسَكَتَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقِيلَ لَهُ مَا شَأْنُكَ تُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَلاَ يُكَلِّمُكَ فَرَأَيْنَا أَنَّهُ يُنْزَلُ عَلَيْهِ. قَالَ ـ فَمَسَحَ عَنْهُ الرُّحَضَاءَ فَقَالَ " أَيْنَ السَّائِلُ " وَكَأَنَّهُ حَمِدَهُ. فَقَالَ " إِنَّهُ لاَ يَأْتِي الْخَيْرُ بِالشَّرِّ، وَإِنَّ مِمَّا يُنْبِتُ الرَّبِيعُ يَقْتُلُ أَوْ يُلِمُّ إِلاَّ آكِلَةَ الْخَضْرَاءِ، أَكَلَتْ حَتَّى إِذَا امْتَدَّتْ خَاصِرَتَاهَا اسْتَقْبَلَتْ عَيْنَ الشَّمْسِ، فَثَلَطَتْ وَبَالَتْ وَرَتَعَتْ، وَإِنَّ هَذَا الْمَالَ خَضِرَةٌ حُلْوَةٌ، فَنِعْمَ صَاحِبُ الْمُسْلِمِ مَا أَعْطَى مِنْهُ الْمِسْكِينَ وَالْيَتِيمَ وَابْنَ السَّبِيلِ ـ أَوْ كَمَا قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ـ وَإِنَّهُ مَنْ يَأْخُذُهُ بِغَيْرِ حَقِّهِ كَالَّذِي يَأْكُلُ وَلاَ يَشْبَعُ، وَيَكُونُ شَهِيدًا عَلَيْهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ".
Муоз ибн Фазола бизга айтди: Ҳишом бизга айтди, Яҳёдан, у Ҳилол ибн Абу Маймунадан: Ато ибн Ясор бизга айтди: У Абу Саъид Худрий розияллаҳу анҳуни шундай деганини эшитди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир кун минбарда ўтирдилар, биз ҳам у зотнинг атрофида ўтирдик. У зот: «Мен мендан кейин сизлари ҳақида қўрқадиган нарсаларимдан (бири) — сизларга очиладиган дунё гўзаллиги ва зийнатидир» дедилар. Бир киши: ‹Ё Расулуллаҳ, яхшилик ёмонлик (ҳам) келтирадими?› деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам жим турдилар. Унга: ‹Сенга нима бўлди, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга гапираяпсан, у зот эса сенга гапирмаяпти?› дейилди. Биз у зотга ваҳий нозил бўлаётганини кўрдик. У деди: У зот ўзидан терни артиб: «Савол берувчи қани?» дедилар — гўё уни мақтагандай (эди). Сўнг: «Албатта яхшилик ёмонлик келтирмайди. Баҳор ўстирадиган (гиёҳ)дан (баъзиси) ўлдиради ёки (касалга) яқинлаштиради, фақат кўкат егувчи (ҳайвон)дан бошқа — у еди, ҳатто икки биқини керишганида (тўйганида), қуёш кўзига (офтобга) юзланди, (қийини) ташлаб, сийдик қилиб, (яна) ўтлади. Албатта бу мол — кўк, ширин (нарса)дир. Мусулмон киши ундан мискинга, етимга ва мусофирга берса, қандай яхши ҳамроҳ (мол)! — ёки Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам қандай айтган бўлса — Ва албатта уни ҳақсиз олган киши — еб (лекин) тўймайдиган киши кабидир, у (мол) қиёмат куни унга қарши гувоҳ бўлади» дедилар.