حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ، يَقُولُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُعْطِينِي الْعَطَاءَ فَأَقُولُ أَعْطِهِ مَنْ هُوَ أَفْقَرُ إِلَيْهِ مِنِّي فَقَالَ " خُذْهُ، إِذَا جَاءَكَ مِنْ هَذَا الْمَالِ شَىْءٌ، وَأَنْتَ غَيْرُ مُشْرِفٍ وَلاَ سَائِلٍ، فَخُذْهُ، وَمَا لاَ فَلاَ تُتْبِعْهُ نَفْسَكَ ".
Яҳё ибн Букайр бизга айтди: Лайс бизга айтди, Юнусдан, у Зуҳрийдан, у Салимдан: Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳума деди: Мен Умарни шундай деганини эшитди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга ато (улуш) берар эди, мен: ‹Уни мендан кўра муҳтожроқ кишига бер› дер эдим. У зот: «Уни ол. Бу молдан сенга бирор нарса келса-ю, сен унга кўз тикмаган ва сўрамаган бўлсанг, уни ол. Бўлмаса (келмаса), ўзингни унга эргаштирма (орқасидан қувма)» дедилар.