وَقَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنِي جَعْفَرُ بْنُ رَبِيعَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ هُرْمُزَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " أَنَّ رَجُلاً مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ سَأَلَ بَعْضَ بَنِي إِسْرَائِيلَ بِأَنْ يُسْلِفَهُ أَلْفَ دِينَارٍ، فَدَفَعَهَا إِلَيْهِ، فَخَرَجَ فِي الْبَحْرِ، فَلَمْ يَجِدْ مَرْكَبًا، فَأَخَذَ خَشَبَةً فَنَقَرَهَا فَأَدْخَلَ فِيهَا أَلْفَ دِينَارٍ، فَرَمَى بِهَا فِي الْبَحْرِ، فَخَرَجَ الرَّجُلُ الَّذِي كَانَ أَسْلَفَهُ، فَإِذَا بِالْخَشَبَةِ فَأَخَذَهَا لأَهْلِهِ حَطَبًا ـ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ ـ فَلَمَّا نَشَرَهَا وَجَدَ الْمَالَ ".
Лайс деди: Жаъфар ибн Робиа менга айтди, Абдурраҳмон ибн Ҳурмуздан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: «Бани Исроилдан бир киши Бани Исроилдан бировдан ўзига минг динор қарз беришини сўради, у уни унга берди. У денгизга (сафарга) чиқди, кема топмади, бир ёғочни олиб, уни ўйди ва унга минг динорни солди, сўнг уни денгизга ташлади. Унга қарз берган киши (сувга) чиқди, қараса ёғоч (турибди), уни оиласига ўтин (қилиш) учун олди — сўнг у (Набий) ҳадисни (тўлиқ) зикр қилди — у уни арралағанида (ёрганида), мол(пул)ни топди» дедилар.