حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، أَخْبَرَنَا النَّضْرُ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو جَمْرَةَ، قَالَ سَأَلْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ الْمُتْعَةِ، فَأَمَرَنِي بِهَا، وَسَأَلْتُهُ عَنِ الْهَدْىِ، فَقَالَ فِيهَا جَزُورٌ أَوْ بَقَرَةٌ أَوْ شَاةٌ أَوْ شِرْكٌ فِي دَمٍ قَالَ وَكَأَنَّ نَاسًا كَرِهُوهَا، فَنِمْتُ فَرَأَيْتُ فِي الْمَنَامِ كَأَنَّ إِنْسَانًا يُنَادِي حَجٌّ مَبْرُورٌ، وَمُتْعَةٌ مُتَقَبَّلَةٌ. فَأَتَيْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ فَحَدَّثْتُهُ فَقَالَ اللَّهُ أَكْبَرُ سُنَّةُ أَبِي الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم قَالَ وَقَالَ آدَمُ وَوَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ وَغُنْدَرٌ عَنْ شُعْبَةَ عُمْرَةٌ مُتَقَبَّلَةٌ، وَحَجٌّ مَبْرُورٌ.
Ишоқ ибн Мансур бизга айтди: Назр бизга хабар берди: Шуъба бизга хабар берди: Абу Жамра бизга айтди: У деди: Мен Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан мутъа (таматту) ҳақида сўради, у менга уни (таматтуни) буюрди. Ва ундан ҳадя (қурбонлик) ҳақида сўради, у: ‹Унда (таматтуда) туя ёки сигир ёки қўй ёки бир қонда (қурбонликда) шериклик бор› деди. У деди: Гўё баъзи кишилар уни (таматтуни) ёқтирмади. Мен ухлаб, тушимда гўё бир инсон: ‹Мабрур ҳаж ва мақбул мутъа (қилдинг)› деб нидо қилаётганини кўрдим. Мен Ибн Аббос розияллаҳу анҳуманинг олдига келиб, унга айтдим. У: ‹Аллаҳу акбар! Абул-Қосим соллаллаҳу алайҳи васалламнинг суннати!› деди. У деди: Одам, Ваҳб ибн Жарир ва Ғундар Шуъбадан: ‹Мақбул умра ва мабрур ҳаж› деди.