حَدَّثَنَا سَهْلُ بْنُ بَكَّارٍ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ صَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الظُّهْرَ بِالْمَدِينَةِ أَرْبَعًا، وَالْعَصْرَ بِذِي الْحُلَيْفَةِ رَكْعَتَيْنِ، فَبَاتَ بِهَا، فَلَمَّا أَصْبَحَ رَكِبَ رَاحِلَتَهُ، فَجَعَلَ يُهَلِّلُ وَيُسَبِّحُ، فَلَمَّا عَلاَ عَلَى الْبَيْدَاءِ لَبَّى بِهِمَا جَمِيعًا، فَلَمَّا دَخَلَ مَكَّةَ أَمَرَهُمْ أَنْ يَحِلُّوا. وَنَحَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِيَدِهِ سَبْعَ بُدْنٍ قِيَامًا، وَضَحَّى بِالْمَدِينَةِ كَبْشَيْنِ أَمْلَحَيْنِ أَقْرَنَيْنِ.
Саҳл ибн Баккор бизга айтди: Вуҳайб бизга айтди, Айюбдан, у Абу Қилобадан, у Анас розияллаҳу анҳудан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Мадинада пешинни тўрт (ракаат), Зул-Ҳулайфада асрни икки ракаат ўқиди, у ерда тунди. Тонгга чиқгач, уловига минди, таҳлил (ло илаҳа иллаллаҳ) ва тасбеҳ (субҳаналлаҳ) айта бошлади. Байдога чиқгач, у иккиси (ҳаж ва умра) билан бирга талбия айтди. Маккага киргач, уларни (иҳромдан) чиқишга буюрди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз қўли билан етти (қурбонлик) туяни тик (турғазиб) сўйди ва Мадинада икки оқишроқ, шохли қўчқорни қурбонлик қилди.