حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ صَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الظُّهْرَ بِالْمَدِينَةِ أَرْبَعًا، وَالْعَصْرَ بِذِي الْحُلَيْفَةِ رَكْعَتَيْنِ. وَعَنْ أَيُّوبَ عَنْ رَجُلٍ عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ ثُمَّ بَاتَ حَتَّى أَصْبَحَ، فَصَلَّى الصُّبْحَ، ثُمَّ رَكِبَ رَاحِلَتَهُ حَتَّى إِذَا اسْتَوَتْ بِهِ الْبَيْدَاءَ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ وَحَجَّةٍ.
Мусаддад бизга айтди: Исмоил бизга айтди, Айюбдан, у Абу Қилобадан, у Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Мадинада пешинни тўрт (ракаат), Зул-Ҳулайфада асрни икки ракаат ўқиди. Айюбдан, у бир кишидан, у Анас розияллаҳу анҳудан: Сўнг тонг отгунча тунди, субҳни ўқиди, сўнг уловига минди, ҳатто у (улов) уни Байдода тик (кўтариб) тургач, умра ва ҳаж билан талбия айтди.