حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي نَجِيحٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ عَلِيٍّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَعَثَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقُمْتُ عَلَى الْبُدْنِ، فَأَمَرَنِي فَقَسَمْتُ لُحُومَهَا، ثُمَّ أَمَرَنِي فَقَسَمْتُ جِلاَلَهَا وَجُلُودَهَا. قَالَ سُفْيَانُ وَحَدَّثَنِي عَبْدُ الْكَرِيمِ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ عَلِيٍّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَمَرَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ أَقُومَ عَلَى الْبُدْنِ، وَلاَ أُعْطِيَ عَلَيْهَا شَيْئًا فِي جِزَارَتِهَا.
Муҳаммад ибн Касир бизга айтди: Суфён бизга хабар берди: Ибн Абу Нажиҳ менга хабар берди, Мужоҳиддан, у Абдурраҳмон ибн Абу Лайлодан, у Али розияллаҳу анҳудан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам мени (юборди), мен (қурбонлик) туялар устига (масъул) бўлдим, у зот менга буюрди, мен уларнинг гўштини тақсимлади, сўнг менга буюрди, мен уларнинг ёпинчиқларини (жилол) ва териларини тақсимлади. Суфён деди: Менга Абдул-Карим ҳам айтди, Мужоҳиддан, у Абдурраҳмон ибн Абу Лайлодан, у Али розияллаҳу анҳудан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам мени (қурбонлик) туялар устига (масъул) бўлишга ва уларнинг сўйилишида (қассоблигида) улардан ҳеч нарса (ҳақ сифатида) бермасликка буюрди.