حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَزْمٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ أَنَّ زِيَادَ بْنَ أَبِي سُفْيَانَ كَتَبَ إِلَى عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ إِنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ مَنْ أَهْدَى هَدْيًا حَرُمَ عَلَيْهِ مَا يَحْرُمُ عَلَى الْحَاجِّ حَتَّى يُنْحَرَ هَدْيُهُ. قَالَتْ عَمْرَةُ فَقَالَتْ عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها ـ لَيْسَ كَمَا قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ، أَنَا فَتَلْتُ قَلاَئِدَ هَدْىِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِيَدَىَّ، ثُمَّ قَلَّدَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِيَدَيْهِ، ثُمَّ بَعَثَ بِهَا مَعَ أَبِي فَلَمْ يَحْرُمْ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَىْءٌ أَحَلَّهُ اللَّهُ حَتَّى نُحِرَ الْهَدْىُ.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Абдуллаҳ ибн Абу Бакр ибн Амр ибн Ҳазмдан, у Амра бинти Абдурраҳмондан: У унга хабар берди-ки, Зиёд ибн Абу Суфён Оиша розияллаҳу анҳога (хат) ёзди: Абдуллаҳ ибн Аббос розияллаҳу анҳума: ‹Ким ҳадя (қурбонлик) юборса, унга ҳадяси сўйилгунча — ҳожига ҳаром бўлган нарса ҳаром бўлади› деди. Амра деди: Оиша розияллаҳу анҳо: ‹Ибн Аббос айтгандек эмас. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳадяси қилодаларини ўз қўлларим билан эшди, сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга ўз қўллари билан (қилода) тақди, сўнг уларни отам билан юборди. (Лекин) ҳадя сўйилгунча Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга Аллаҳ ҳалол қилган ҳеч нарса ҳаром бўлмади› деди.