حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَوْشَبٍ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، أَخْبَرَنَا مَنْصُورٌ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ سُئِلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَمَّنْ حَلَقَ قَبْلَ أَنْ يَذْبَحَ وَنَحْوِهِ. فَقَالَ " لاَ حَرَجَ، لاَ حَرَجَ ".
Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Ҳавшаб бизга айтди: Ҳушайм бизга айтди: Мансур бизга хабар берди, Атодан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан — сўймасдан олдин соч олдирган ва шунга ўхшаш (қилган) киши ҳақида — сўралди. У зот: «Зарари йўқ, зарари йўқ» дедилар.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، أَخْبَرَنَا أَبُو بَكْرٍ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ رُفَيْعٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ رَجُلٌ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم زُرْتُ قَبْلَ أَنْ أَرْمِيَ. قَالَ " لاَ حَرَجَ ". قَالَ حَلَقْتُ قَبْلَ أَنْ أَذْبَحَ. قَالَ " لاَ حَرَجَ ". قَالَ ذَبَحْتُ قَبْلَ أَنْ أَرْمِيَ. قَالَ " لاَ حَرَجَ ". وَقَالَ عَبْدُ الرَّحِيمِ الرَّازِيُّ عَنِ ابْنِ خُثَيْمٍ أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. وَقَالَ الْقَاسِمُ بْنُ يَحْيَى حَدَّثَنِي ابْنُ خُثَيْمٍ عَنْ عَطَاءٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. وَقَالَ عَفَّانُ أُرَاهُ عَنْ وُهَيْبٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ خُثَيْمٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. وَقَالَ حَمَّادٌ عَنْ قَيْسِ بْنِ سَعْدٍ وَعَبَّادِ بْنِ مَنْصُورٍ عَنْ عَطَاءٍ عَنْ جَابِرٍ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Аҳмад ибн Юнус бизга айтди: Абу Бакр бизга хабар берди, Абдулазиз ибн Руфайъдан, у Атодан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга: ‹Мен (тош) отмасдан олдин (ифоза тавофига) бордим (зиёрат қилдим)› деди. У зот: «Зарари йўқ» дедилар. У: ‹Мен сўймасдан олдин соч олдирдим› деди. У зот: «Зарари йўқ» дедилар. У: ‹Мен (тош) отмасдан олдин сўйдим› деди. У зот: «Зарари йўқ» дедилар. Абдурраҳим Розий Ибн Хусаймдан: ‹Менга Ато хабар берди, Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан› деди. Қосим ибн Яҳё: ‹Менга Ибн Хусайм айтди, Атодан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан› деди. Аффон: ‹Вуҳайбдан деб ўйлайман: Ибн Хусайм бизга айтди, Саъид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан› деди. Ҳаммод: ‹Қайс ибн Саъд ва Аббод ибн Мансурдан, у Атодан, у Жобир розияллаҳу анҳудан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан› деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ سُئِلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَمَيْتُ بَعْدَ مَا أَمْسَيْتُ. فَقَالَ " لاَ حَرَجَ ". قَالَ حَلَقْتُ قَبْلَ أَنْ أَنْحَرَ. قَالَ " لاَ حَرَجَ ".
Муҳаммад ибн Мусанно бизга айтди: Абдул-Аъло бизга айтди: Холид бизга айтди, Икримадан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан сўралди, бир киши: ‹Мен кеч киргач (оқшомдан кейин) (тош) отдим› деди. У зот: «Зарари йўқ» дедилар. У: ‹Мен сўймасдан олдин соч олдирдим› деди. У зот: «Зарари йўқ» дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ قَيْسِ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ طَارِقِ بْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي مُوسَى ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَدِمْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ بِالْبَطْحَاءِ. فَقَالَ " أَحَجَجْتَ ". قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " بِمَا أَهْلَلْتَ ". قُلْتُ لَبَّيْكَ بِإِهْلاَلٍ كَإِهْلاَلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. قَالَ " أَحْسَنْتَ، انْطَلِقْ فَطُفْ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ ". ثُمَّ أَتَيْتُ امْرَأَةً مِنْ نِسَاءِ بَنِي قَيْسٍ، فَفَلَتْ رَأْسِي، ثُمَّ أَهْلَلْتُ بِالْحَجِّ، فَكُنْتُ أُفْتِي بِهِ النَّاسَ، حَتَّى خِلاَفَةِ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ فَذَكَرْتُهُ لَهُ. فَقَالَ إِنْ نَأْخُذْ بِكِتَابِ اللَّهِ فَإِنَّهُ يَأْمُرُنَا بِالتَّمَامِ، وَإِنْ نَأْخُذْ بِسُنَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَحِلَّ حَتَّى بَلَغَ الْهَدْىُ مَحِلَّهُ.
Абдон бизга айтди: Отам менга хабар берди, Шуъбадан, у Қайс ибн Муслимдан, у Ториқ ибн Шиҳобдан, у Абу Мусо розияллаҳу анҳудан: У деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келдим, у зот Батҳода эди. У зот: «Ҳаж қилдингми?» дедилар. Мен: ‹Ҳа› дедим. У зот: «Нимага талбия айтдинг?» дедилар. Мен: ‹Лаббайк, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг иҳромидек иҳром билан› дедим. У зот: «Яхши қилдинг. Бор, Байтни ва Сафо билан Марвани тавоф қил» дедилар. Сўнг мен Бану Қайс аёлларидан бир аёлнинг олдига келдим, у бошимни титди (таради), сўнг мен ҳаж билан талбия айтди. Мен буни — Умар розияллаҳу анҳунинг хилофатигача — одамларга фатво (қилиб айтар) эдим. Мен буни унга зикр қилдим. У: ‹Агар биз Аллаҳнинг Китобини олсак, у бизни (ҳаж ва умрани) тўлиқ (бажаришга) буюради, агар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг суннатини олсак, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳадя ўз ўрнига етмагунча (иҳромдан) чиқмади› деди.