Қиблага юзланиб эҳромга кириш

وَقَالَ أَبُو مَعْمَرٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ كَانَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ إِذَا صَلَّى بِالْغَدَاةِ بِذِي الْحُلَيْفَةِ أَمَرَ بِرَاحِلَتِهِ فَرُحِلَتْ ثُمَّ رَكِبَ، فَإِذَا اسْتَوَتْ بِهِ اسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ قَائِمًا، ثُمَّ يُلَبِّي حَتَّى يَبْلُغَ الْمَحْرَمَ، ثُمَّ يُمْسِكُ حَتَّى إِذَا جَاءَ ذَا طُوًى بَاتَ بِهِ حَتَّى يُصْبِحَ، فَإِذَا صَلَّى الْغَدَاةَ اغْتَسَلَ، وَزَعَمَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَعَلَ ذَلِكَ‏.‏ تَابَعَهُ إِسْمَاعِيلُ عَنْ أَيُّوبَ فِي الْغَسْلِ‏.‏

Абу Маъмар деди: Абдулворис бизга айтди: Айюб бизга айтди, Нофиъдан: У деди: Ибн Умар розияллаҳу анҳума Зул-Ҳулайфада тонгда (субҳ) намозни ўқиса, уловини (жиҳозлашни) буюрар, у жиҳозланар, сўнг минар, у (улов) уни тик (кўтариб) тургач, тик турган ҳолда қиблага юзланар, сўнг Ҳарамга (чегарасига) етгунча талбия айтар, сўнг (талбияни) тўхтатар, ҳатто Зу Тувога келганида, у ерда тонг отгунча тунар. Тонг (субҳ) намозини ўқиса, ғусл қилар, ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам шундай қилган деб айтар эди. Унга Исмоил Айюбдан, ғусл ҳақида (ривоят қилиб) мутобаат қилди.

حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ أَبُو الرَّبِيعِ، حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ كَانَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ إِذَا أَرَادَ الْخُرُوجَ إِلَى مَكَّةَ ادَّهَنَ بِدُهْنٍ لَيْسَ لَهُ رَائِحَةٌ طَيِّبَةٌ، ثُمَّ يَأْتِي مَسْجِدَ الْحُلَيْفَةِ فَيُصَلِّي ثُمَّ يَرْكَبُ، وَإِذَا اسْتَوَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ قَائِمَةً أَحْرَمَ، ثُمَّ قَالَ هَكَذَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَفْعَلُ‏.‏

Сулаймон ибн Довуд Абур-Робиъ бизга айтди: Фулайҳ бизга айтди, Нофиъдан: У деди: Ибн Умар розияллаҳу анҳума Маккага чиқмоқчи бўлса, хушбўй ҳиди бўлмаган бир ёғ билан мойланар, сўнг Ҳулайфа масжидига келиб, намоз ўқир, сўнг минар, улови уни тик (кўтариб) тургач, иҳромга кирар, сўнг: ‹Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни шундай қилаётганини кўргандим› дер эди.