حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ أَبُو الرَّبِيعِ، حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ كَانَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ إِذَا أَرَادَ الْخُرُوجَ إِلَى مَكَّةَ ادَّهَنَ بِدُهْنٍ لَيْسَ لَهُ رَائِحَةٌ طَيِّبَةٌ، ثُمَّ يَأْتِي مَسْجِدَ الْحُلَيْفَةِ فَيُصَلِّي ثُمَّ يَرْكَبُ، وَإِذَا اسْتَوَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ قَائِمَةً أَحْرَمَ، ثُمَّ قَالَ هَكَذَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَفْعَلُ.
Сулаймон ибн Довуд Абур-Робиъ бизга айтди: Фулайҳ бизга айтди, Нофиъдан: У деди: Ибн Умар розияллаҳу анҳума Маккага чиқмоқчи бўлса, хушбўй ҳиди бўлмаган бир ёғ билан мойланар, сўнг Ҳулайфа масжидига келиб, намоз ўқир, сўнг минар, улови уни тик (кўтариб) тургач, иҳромга кирар, сўнг: ‹Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни шундай қилаётганини кўргандим› дер эди.