حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا قَفَلَ مِنْ غَزْوٍ أَوْ حَجٍّ أَوْ عُمْرَةٍ يُكَبِّرُ عَلَى كُلِّ شَرَفٍ مِنَ الأَرْضِ ثَلاَثَ تَكْبِيرَاتٍ، ثُمَّ يَقُولُ " لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ، وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ، آيِبُونَ تَائِبُونَ عَابِدُونَ سَاجِدُونَ لِرَبِّنَا حَامِدُونَ، صَدَقَ اللَّهُ وَعْدَهُ وَنَصَرَ عَبْدَهُ وَهَزَمَ الأَحْزَابَ وَحْدَهُ ".
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Нофиъдан, у Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ғазот (жанг)дан ёки ҳаждан ёки умрадан қайтса, ернинг ҳар бир баландлигида уч такбир айтар, сўнг: «Ло илаҳа иллаллаҳ, ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду ва ҳува ало кулли шайъин қодир. Ойибуна, тоибуна, обидуна, сожидуна, лираббина ҳамидуна. Содақолллаҳу ваъдаҳу ва насара абдаҳу ва ҳазамал-аҳзаба ваҳдаҳ (Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, У ёлғиз, Унинг шериги йўқ, мулк Уники, ҳамд Уники, У ҳар нарсага қодирдир. Биз қайтувчилар, тавба қилувчилар, ибодат қилувчилар, сажда қилувчилар, Роббимизга ҳамд айтувчилармиз. Аллаҳ ваъдасини рост қилди, бандасига ёрдам берди ва гуруҳларни (аҳзобни) ёлғиз Ўзи тор-мор қилди)» дер эди.