حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ حِينَ خَرَجَ إِلَى مَكَّةَ مُعْتَمِرًا فِي الْفِتْنَةِ قَالَ إِنْ صُدِدْتُ عَنِ الْبَيْتِ صَنَعْتُ كَمَا صَنَعْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَأَهَلَّ بِعُمْرَةٍ، مِنْ أَجْلِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ عَامَ الْحُدَيْبِيَةِ.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Нофиъдан: Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳума фитна (даври)да Маккага умрачи бўлиб чиқган пайтида: ‹Агар мен Байтдан тўсилсам, биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан қилгандек қиламан› деди. Сўнг умра билан талбия айтди — чунки Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳудайбия йили умра билан талбия айтган эди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَسْمَاءَ، حَدَّثَنَا جُوَيْرِيَةُ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، وَسَالِمَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، أَخْبَرَاهُ أَنَّهُمَا، كَلَّمَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ لَيَالِيَ نَزَلَ الْجَيْشُ بِابْنِ الزُّبَيْرِ فَقَالاَ لاَ يَضُرُّكَ أَنْ لاَ تَحُجَّ الْعَامَ، وَإِنَّا نَخَافُ أَنْ يُحَالَ بَيْنَكَ وَبَيْنَ الْبَيْتِ. فَقَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَحَالَ كُفَّارُ قُرَيْشٍ دُونَ الْبَيْتِ، فَنَحَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم هَدْيَهُ، وَحَلَقَ رَأْسَهُ، وَأُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ الْعُمْرَةَ، إِنْ شَاءَ اللَّهُ أَنْطَلِقُ، فَإِنْ خُلِّيَ بَيْنِي وَبَيْنَ الْبَيْتِ طُفْتُ، وَإِنْ حِيلَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ فَعَلْتُ كَمَا فَعَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا مَعَهُ. فَأَهَلَّ بِالْعُمْرَةِ مِنْ ذِي الْحُلَيْفَةِ، ثُمَّ سَارَ سَاعَةً، ثُمَّ قَالَ " إِنَّمَا شَأْنُهُمَا وَاحِدٌ، أُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ حَجَّةً مَعَ عُمْرَتِي ". فَلَمْ يَحِلَّ مِنْهُمَا حَتَّى حَلَّ يَوْمَ النَّحْرِ، وَأَهْدَى، وَكَانَ يَقُولُ لاَ يَحِلُّ حَتَّى يَطُوفَ طَوَافًا وَاحِدًا يَوْمَ يَدْخُلُ مَكَّةَ.
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ибн Асмо бизга айтди: Жувайрия бизга айтди, Нофиъдан: Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ва Салим ибн Абдуллаҳ унга хабар берди-ки, иккаласи — лашкар Ибн Зубайр (билан жанг қилишга) тушган кечаларда — Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳума билан гаплашди ва: ‹Бу йил ҳаж қилмасликда сенга зарар йўқ, биз сен билан Байт орасида тўсиқ бўлишидан қўрқамиз› деди. У: ‹Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан (йўлга) чиқдик, Қурайш кофирлари Байт билан (орасида) тўсиқ бўлди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳадясини сўйди ва бошини олдирди. Мен сизларни гувоҳ қиламан-ки, мен умрани вожиб қилдим. Иншааллаҳ, йўлга чиқаман, агар мен билан Байт орасида (тўсиқ) очилса, тавоф қиламан, агар мен билан у орасида тўсиқ бўлса, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам қилгандек қиламан — мен у билан бирга (бўлганман)› деди. Сўнг Зул-Ҳулайфадан умра билан талбия айтди, сўнг бир соат юрди, сўнг: «У иккиси(ҳаж ва умра)нинг иши фақат биттадир, мен сизларни гувоҳ қиламан-ки, мен умрам билан бирга ҳаж(ни) ҳам вожиб қилдим» деди. У иккисидан (ҳаж ва умрадан) — қурбонлик куни (иҳромдан) чиқгунча — чиқмади, ҳадя келтирди, ва: ‹У Маккага кирган куни битта тавоф қилмагунча (иҳромдан) чиқмайди› дер эди.
حَدَّثَنِي مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا جُوَيْرِيَةُ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ بَعْضَ بَنِي عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ لَهُ لَوْ أَقَمْتَ. بِهَذَا.
Мусо ибн Исмоил менга айтди: Жувайрия бизга айтди, Нофиъдан: Абдуллаҳнинг баъзи болалари унга: ‹Қол (борма)› деди — шу (ҳадис) билан.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ سَلاَّمٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، قَالَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَدْ أُحْصِرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَحَلَقَ رَأْسَهُ وَجَامَعَ نِسَاءَهُ، وَنَحَرَ هَدْيَهُ، حَتَّى اعْتَمَرَ عَامًا قَابِلاً.
Муҳаммад бизга айтди: Яҳё ибн Солиҳ бизга айтди: Муовия ибн Саллом бизга айтди: Яҳё ибн Абу Касир бизга айтди, Икримадан: У деди: Ибн Аббос розияллаҳу анҳума деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (Ҳудайбияда) тўсилган (иҳсор қилинган) эди, у зот бошини олдирди, аёлларига яқинлик қилди, ҳадясини сўйди, ҳатто келгуси йили умра қилиши(гача).