حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَدَّثَنِي إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي خَالِدٍ، عَلَى غَيْرِ مَا حَدَّثَنَاهُ الزُّهْرِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ قَيْسَ بْنَ أَبِي حَازِمٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مَسْعُودٍ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ حَسَدَ إِلاَّ فِي اثْنَتَيْنِ رَجُلٌ آتَاهُ اللَّهُ مَالاً فَسُلِّطَ عَلَى هَلَكَتِهِ فِي الْحَقِّ، وَرَجُلٌ آتَاهُ اللَّهُ الْحِكْمَةَ، فَهْوَ يَقْضِي بِهَا وَيُعَلِّمُهَا ".
Бизга ал-Ҳумайдий ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, у деди: менга Исмоил ибн Абу Холид, аз-Зуҳрий бизга ривоят қилгандан бошқача (санад билан) ривоят қилди, у деди: мен Қайс ибн Абу Ҳозимни эшитдим, у деди: мен Абдуллаҳ ибн Масъудни эшитдим, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Фақат икки (хислат)да ҳасад (ғибта) бўлади: Аллаҳ мол берган ва уни ҳақ (йўл)да сарфлашга йўналтирилган киши; ва Аллаҳ ҳикмат берган, у билан ҳукм қиладиган ва уни ўргатадиган киши,» дедилар.