باب مَنْ أَعَادَ الْحَدِيثَ ثَلاَثًا لِيُفْهَمَ عَنْهُ
حَدَّثَنَا عَبْدَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا ثُمَامَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَنَسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ كَانَ إِذَا سَلَّمَ سَلَّمَ ثَلاَثًا، وَإِذَا تَكَلَّمَ بِكَلِمَةٍ أَعَادَهَا ثَلاَثًا.
Бизга Абда ривоят қилди, у деди: бизга Абдус-Самад ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн ал-Мусанно ривоят қилди, у деди: бизга Сумома ибн Абдуллаҳ, Анасдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилдики, у киши салом берганларида уч марта салом берар, бирор сўз айтганларида уни уч марта такрорлар эдилар.
حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا ثُمَامَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَنَسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ كَانَ إِذَا تَكَلَّمَ بِكَلِمَةٍ أَعَادَهَا ثَلاَثًا حَتَّى تُفْهَمَ عَنْهُ، وَإِذَا أَتَى عَلَى قَوْمٍ فَسَلَّمَ عَلَيْهِمْ سَلَّمَ عَلَيْهِمْ ثَلاَثًا.
Бизга Абда ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Абдус-Самад ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн ал-Мусанно ривоят қилди, у деди: бизга Сумома ибн Абдуллаҳ, Анасдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилдики, у киши бирор сўз айтганларида, ундан (мазмуни) англаб олингунча уни уч марта такрорлар, бир қавмнинг олдига келиб салом берганларида ҳам уларга уч марта салом берар эдилар.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ يُوسُفَ بْنِ مَاهَكَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ تَخَلَّفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ سَافَرْنَاهُ فَأَدْرَكَنَا وَقَدْ أَرْهَقْنَا الصَّلاَةَ صَلاَةَ الْعَصْرِ وَنَحْنُ نَتَوَضَّأُ، فَجَعَلْنَا نَمْسَحُ عَلَى أَرْجُلِنَا، فَنَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ " وَيْلٌ لِلأَعْقَابِ مِنَ النَّارِ ". مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلاَثًا.
Бизга Мусаддад ривоят қилди, у деди: бизга Абу Авона, Абу Бишрдан, у Юсуф ибн Моҳакдан, у Абдуллаҳ ибн Амрдан ривоят қилди, у деди: Биз қилган бир сафарда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (биздан) ортда қолдилар. Кейин бизга етиб олдилар — аср намози (вақти) бизни қистаб қолган, биз таҳорат қилаётган эдик ва оёқларимизни (маш каби) сила бошладик. Шунда у киши овозларини баландлатиб: «Товонларга дўзахдан вой бўлсин!» деб икки ёки уч марта нидо қилдилар.