حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ يُوسُفَ بْنِ مَاهَكَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ تَخَلَّفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ سَافَرْنَاهُ فَأَدْرَكَنَا وَقَدْ أَرْهَقْنَا الصَّلاَةَ صَلاَةَ الْعَصْرِ وَنَحْنُ نَتَوَضَّأُ، فَجَعَلْنَا نَمْسَحُ عَلَى أَرْجُلِنَا، فَنَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ " وَيْلٌ لِلأَعْقَابِ مِنَ النَّارِ ". مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلاَثًا.
Бизга Мусаддад ривоят қилди, у деди: бизга Абу Авона, Абу Бишрдан, у Юсуф ибн Моҳакдан, у Абдуллаҳ ибн Амрдан ривоят қилди, у деди: Биз қилган бир сафарда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (биздан) ортда қолдилар. Кейин бизга етиб олдилар — аср намози (вақти) бизни қистаб қолган, биз таҳорат қилаётган эдик ва оёқларимизни (маш каби) сила бошладик. Шунда у киши овозларини баландлатиб: «Товонларга дўзахдан вой бўлсин!» деб икки ёки уч марта нидо қилдилар.