باب صَوْمِ دَاوُدَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ
حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا حَبِيبُ بْنُ أَبِي ثَابِتٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا الْعَبَّاسِ الْمَكِّيَّ ـ وَكَانَ شَاعِرًا وَكَانَ لاَ يُتَّهَمُ فِي حَدِيثِهِ ـ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَالَ لِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّكَ لَتَصُومُ الدَّهْرَ، وَتَقُومُ اللَّيْلَ ". فَقُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " إِنَّكَ إِذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ هَجَمَتْ لَهُ الْعَيْنُ وَنَفِهَتْ لَهُ النَّفْسُ، لاَ صَامَ مَنْ صَامَ الدَّهْرَ، صَوْمُ ثَلاَثَةِ أَيَّامٍ صَوْمُ الدَّهْرِ كُلِّهِ ". قُلْتُ فَإِنِّي أُطِيقُ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ. قَالَ " فَصُمْ صَوْمَ دَاوُدَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ كَانَ يَصُومُ يَوْمًا وَيُفْطِرُ يَوْمًا، وَلاَ يَفِرُّ إِذَا لاَقَى ".
Одам бизга айтди: Шуъба бизга айтди: Ҳабиб ибн Абу Собит бизга айтди: У деди: Мен Абул-Аббос Маккийни — у шоир эди ва ҳадисида туҳмат қилинмас (ишончли) эди — (эшитди): У деди: Мен Абдуллаҳ ибн Амр ибн Ос розияллаҳу анҳумани (эшитди): У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менга: «Сен даҳр(умр)ни рўза тутяпсан ва тунни (ибодатда) ўтказяпсанми?» дедилар. Мен: ‹Ҳа› дедим. У зот: «Сен буни қилсанг, кўз чўкиб қолади (чарчайди) ва нафс ҳолсизланади. Даҳрни рўза тутган киши рўза тутмади. Уч кун рўза — бутун даҳр рўзасидир» дедилар. Мен: ‹Мен шундан кўпроғига тоқатим бор› дедим. У зот: «Бўлмаса, Довуд алайҳиссаломнинг рўзасини тут, у бир кун рўза тутар, бир кун оғиз очар ва (жангда душмонга) йўлиқганида қочмас эди» дедилар.
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ الْوَاسِطِيُّ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو الْمَلِيحِ، قَالَ دَخَلْتُ مَعَ أَبِيكَ عَلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو فَحَدَّثَنَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذُكِرَ لَهُ صَوْمِي فَدَخَلَ عَلَىَّ، فَأَلْقَيْتُ لَهُ وِسَادَةً مِنْ أَدَمٍ، حَشْوُهَا لِيفٌ، فَجَلَسَ عَلَى الأَرْضِ، وَصَارَتِ الْوِسَادَةُ بَيْنِي وَبَيْنَهُ. فَقَالَ " أَمَا يَكْفِيكَ مِنْ كُلِّ شَهْرٍ ثَلاَثَةُ أَيَّامٍ ". قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " خَمْسًا ". قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " سَبْعًا ". قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " تِسْعًا ". قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " إِحْدَى عَشْرَةَ ". ثُمَّ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ صَوْمَ فَوْقَ صَوْمِ دَاوُدَ ـ عَلَيْهِ السَّلاَمُ ـ شَطْرَ الدَّهْرِ، صُمْ يَوْمًا، وَأَفْطِرْ يَوْمًا ".
Ишоқ Воситий бизга айтди: Холид бизга айтди, Холиддан, у Абу Қилобадан: У деди: Абул-Малийҳ менга хабар берди: У деди: Мен отанг билан Абдуллаҳ ибн Амрнинг олдига кирдим. У бизга айтди-ки, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга менинг рўзам зикр қилинди, у зот менинг олдимга кирди. Мен унга теридан бир ёстиқ ташлади — ичи хурмо толаси (лиф) билан тўлдирилган — у зот ерга ўтирди, ёстиқ менинг билан у зот орасида бўлди. У зот: «Сенга ҳар ойдан уч кун кифоя эмасми?» дедилар. Мен: ‹Ё Расулуллаҳ (кўпроқ тоқатим бор)› дедим. У зот: «Беш (кун)» дедилар. Мен: ‹Ё Расулуллаҳ› дедим. У зот: «Етти (кун)» дедилар. Мен: ‹Ё Расулуллаҳ› дедим. У зот: «Тўққиз (кун)» дедилар. Мен: ‹Ё Расулуллаҳ› дедим. У зот: «Ўн бир (кун)» дедилар. Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Довуд алайҳиссаломнинг рўзасидан — даҳрнинг ярми — юқори рўза йўқ: бир кун рўза тут, бир кун оғиз оч» дедилар.