باب الاِعْتِكَافِ فِي الْعَشْرِ الأَوَاخِرِ
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ يُونُسَ، أَنَّ نَافِعًا، أَخْبَرَهُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعْتَكِفُ الْعَشْرَ الأَوَاخِرَ مِنْ رَمَضَانَ.
Исмоил ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Ибн Ваҳб менга айтди, Юнусдан: Нофиъ унга хабар берди, Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Рамазоннинг охирги ўн (кун)ида эътикоф қилар эди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَعْتَكِفُ الْعَشْرَ الأَوَاخِرَ مِنْ رَمَضَانَ حَتَّى تَوَفَّاهُ اللَّهُ، ثُمَّ اعْتَكَفَ أَزْوَاجُهُ مِنْ بَعْدِهِ.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Лайс бизга айтди, Уқайлдан, у Ибн Шиҳобдан, у Урва ибн Зубайрдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжаси Оиша розияллаҳу анҳодан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Рамазоннинг охирги ўн (кун)ида — Аллаҳ у зотни вафот эттиргунча — эътикоф қилар эди, сўнг ундан кейин завжалари (ҳам) эътикоф қилди.
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْهَادِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ الْحَارِثِ التَّيْمِيِّ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَعْتَكِفُ فِي الْعَشْرِ الأَوْسَطِ مِنْ رَمَضَانَ، فَاعْتَكَفَ عَامًا حَتَّى إِذَا كَانَ لَيْلَةَ إِحْدَى وَعِشْرِينَ، وَهِيَ اللَّيْلَةُ الَّتِي يَخْرُجُ مِنْ صَبِيحَتِهَا مِنِ اعْتِكَافِهِ قَالَ " مَنْ كَانَ اعْتَكَفَ مَعِي فَلْيَعْتَكِفِ الْعَشْرَ الأَوَاخِرَ، وَقَدْ أُرِيتُ هَذِهِ اللَّيْلَةَ ثُمَّ أُنْسِيتُهَا، وَقَدْ رَأَيْتُنِي أَسْجُدُ فِي مَاءٍ وَطِينٍ مِنْ صَبِيحَتِهَا، فَالْتَمِسُوهَا فِي الْعَشْرِ الأَوَاخِرِ، وَالْتَمِسُوهَا فِي كُلِّ وِتْرٍ ". فَمَطَرَتِ السَّمَاءُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ، وَكَانَ الْمَسْجِدُ عَلَى عَرِيشٍ فَوَكَفَ الْمَسْجِدُ، فَبَصُرَتْ عَيْنَاىَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى جَبْهَتِهِ أَثَرُ الْمَاءِ وَالطِّينِ، مِنْ صُبْحِ إِحْدَى وَعِشْرِينَ.
Исмоил бизга айтди: Молик менга айтди, Язид ибн Абдуллаҳ ибнул-Ҳоддан, у Муҳаммад ибн Иброҳим ибн Ҳорис Таймийдан, у Абу Салама ибн Абдурраҳмондан, у Абу Саъид Худрий розияллаҳу анҳудан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Рамазоннинг ўрта ўн (кун)ида эътикоф қилар эди. Бир йили эътикоф қилди, ҳатто йигирма биринчи кеча — у ўз эътикофидан эртаси тонгида чиқадиган кеча — бўлганида: «Ким мен билан эътикоф қилган бўлса, охирги ўн (кун)ни эътикоф қилсин. Менга бу кеча (тушда) кўрсатилди, сўнг у менга унуттирилди. Мен ўзимни унинг тонгида сув ва лойда сажда қилаётган ҳолда кўргандим. Бас, уни охирги ўн (кун)да қидирингиз ва уни ҳар тоқ (кеча)да қидирингиз» дедилар. Ўша кеча осмон (ёмғир) ёғди, масжид (хурмо шохларидан) чайла (узра) эди, масжид (сув) томди. Менинг икки кўзим Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни — пешанасида сув ва лой изи билан — йигирма биринчининг субҳида кўрди.