حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، وَعَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ وَإِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيُدْخِلُ عَلَىَّ رَأْسَهُ وَهْوَ فِي الْمَسْجِدِ فَأُرَجِّلُهُ، وَكَانَ لاَ يَدْخُلُ الْبَيْتَ إِلاَّ لِحَاجَةٍ، إِذَا كَانَ مُعْتَكِفًا
Қутайба бизга айтди: Лайс бизга айтди, Ибн Шиҳобдан, у Урва ва Амра бинти Абдурраҳмондан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжаси Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам — у масжидда (эътикофда) бўлган ҳолда — бошини менга киритар, мен уни тарар эдим, у (зот) — муътакиф бўлган пайтида — уйга фақат ҳожат учун(гина) кирар эди.