حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، قَالَ سَمِعْتُ سَهْلَ بْنَ سَعْدٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ جَاءَتِ امْرَأَةٌ بِبُرْدَةٍ ـ قَالَ أَتَدْرُونَ مَا الْبُرْدَةُ فَقِيلَ لَهُ نَعَمْ، هِيَ الشَّمْلَةُ، مَنْسُوجٌ فِي حَاشِيَتِهَا ـ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنِّي نَسَجْتُ هَذِهِ بِيَدِي أَكْسُوكَهَا. فَأَخَذَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُحْتَاجًا إِلَيْهَا. فَخَرَجَ إِلَيْنَا وَإِنَّهَا إِزَارُهُ. فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ يَا رَسُولَ اللَّهِ، اكْسُنِيهَا، فَقَالَ " نَعَمْ ". فَجَلَسَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي الْمَجْلِسِ، ثُمَّ رَجَعَ فَطَوَاهَا، ثُمَّ أَرْسَلَ بِهَا إِلَيْهِ. فَقَالَ لَهُ الْقَوْمُ مَا أَحْسَنْتَ، سَأَلْتَهَا إِيَّاهُ، لَقَدْ عَلِمْتَ أَنَّهُ لاَ يَرُدُّ سَائِلاً. فَقَالَ الرَّجُلُ وَاللَّهِ مَا سَأَلْتُهُ إِلاَّ لِتَكُونَ كَفَنِي يَوْمَ أَمُوتُ. قَالَ سَهْلٌ فَكَانَتْ كَفَنَهُ.
Яҳё ибн Букайр бизга айтди: Яъқуб ибн Абдурраҳмон бизга айтди, Абу Ҳозимдан: У деди: Мен Саҳл ибн Саъд розияллаҳу анҳуни шундай деганини эшитди: Бир аёл бир бурда (чизиқли тўн) келтирди — У: ‹Бурда нима эканини биласизми?› деди. Унга: ‹Ҳа, у — четида (нусха) тўқилган шамла (ёпинчиқ)› дейилди — У: ‹Ё Расулуллаҳ, мен буни ўз қўлим билан тўқиди, сенга кийдирмоқчиман› деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга муҳтож ҳолда уни олди. Сўнг у зот бизнинг олдимизга — у (бурда) унинг изори (кийими) бўлган ҳолда — чиқди. Қавмдан бир киши: ‹Ё Расулуллаҳ, уни менга кийдир› деди. У зот: «Ҳа» дедилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам мажлисда ўтирди, сўнг (уйга) қайтиб, уни тахлади, сўнг уни унга юборди. Қавм унга: ‹Яхши қилмадинг, уни ундан сўрадинг, ҳолбуки сен билар эдинг-ку, у сўровчини рад қилмайди› деди. У киши: ‹Аллаҳга қасамки, мен уни фақат — ўлган кунимда менинг кафаним бўлиши учун — сўради› деди. Саҳл деди: У (бурда) унинг кафани бўлди.