Дурадгор ҳақида

Savdo-sotiq kitobi · 2 ҳадис

باب النَّجَّارِ

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، قَالَ أَتَى رِجَالٌ إِلَى سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ يَسْأَلُونَهُ عَنِ الْمِنْبَرِ، فَقَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى فُلاَنَةَ ـ امْرَأَةٍ قَدْ سَمَّاهَا سَهْلٌ ـ ‏ "‏ أَنْ مُرِي غُلاَمَكِ النَّجَّارَ، يَعْمَلُ لِي أَعْوَادًا أَجْلِسُ عَلَيْهِنَّ إِذَا كَلَّمْتُ النَّاسَ ‏"‏‏.‏ فَأَمَرَتْهُ يَعْمَلُهَا مِنْ طَرْفَاءِ الْغَابَةِ ثُمَّ جَاءَ بِهَا، فَأَرْسَلَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِهَا، فَأَمَرَ بِهَا فَوُضِعَتْ، فَجَلَسَ عَلَيْهِ‏.‏

Қутайба ибн Саъид бизга айтди: Абдулазиз бизга айтди, Абу Ҳозимдан: У деди: Бир неча кишилар Саҳл ибн Саъднинг олдига келиб, ундан минбар ҳақида сўради. У: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам фалон аёлга — Саҳл уни номлади — : ‹Нажжор (дурадгор) хизматчингга буюр, менга — одамларга гапирган пайтимда устида ўтирадиган — бир неча ёғоч(нарса) ясасин› деб (хабар) юборди. У (аёл) унга буни — Ғоба(ўрмони)нинг тарфо (юлғун) ёғочидан — ясашни буюрди, сўнг у уни келтирди. У (аёл) уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга юборди. У зот буни буюрди, у қўйилди, у зот унинг устида ўтирди› деди.

حَدَّثَنَا خَلاَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ أَيْمَنَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ امْرَأَةً مِنَ الأَنْصَارِ قَالَتْ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَلاَ أَجْعَلُ لَكَ شَيْئًا تَقْعُدُ عَلَيْهِ فَإِنَّ لِي غُلاَمًا نَجَّارًا‏.‏ قَالَ ‏"‏ إِنْ شِئْتِ ‏"‏‏.‏ قَالَ فَعَمِلَتْ لَهُ الْمِنْبَرَ، فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ الْجُمُعَةِ قَعَدَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْمِنْبَرِ الَّذِي صُنِعَ، فَصَاحَتِ النَّخْلَةُ الَّتِي كَانَ يَخْطُبُ عِنْدَهَا حَتَّى كَادَتْ أَنْ تَنْشَقَّ، فَنَزَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَخَذَهَا فَضَمَّهَا إِلَيْهِ، فَجَعَلَتْ تَئِنُّ أَنِينَ الصَّبِيِّ الَّذِي يُسَكَّتُ حَتَّى اسْتَقَرَّتْ‏.‏ قَالَ ‏"‏ بَكَتْ عَلَى مَا كَانَتْ تَسْمَعُ مِنَ الذِّكْرِ ‏"‏‏.‏

Халлод ибн Яҳё бизга айтди: Абдулвоҳид ибн Аймен бизга айтди, отасидан, у Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумадан: Ансордан бир аёл Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга: ‹Ё Расулуллаҳ, сенга устида ўтирадиган бир нарса қилиб бермайми? Менинг нажжор (дурадгор) хизматчим бор› деди. У зот: «Хоҳласанг (қил)» дедилар. У деди: У унга минбар ясади. Жума куни бўлганида, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ясалган минбар устида ўтирди. У зот олдида хутба қиладиган хурмо (ёғоч)и — бўлинай деб — қаттиқ нола (фарёд) қилди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (минбардан) тушди, ҳатто уни олиб, ўзига қисди (қучди). У (хурмо ёғоч) — тинчитилаётган боланинг инграшидек — инграй бошлади, ҳатто у таскин топди (жим бўлди). У зот: «У ўзи эшитиб турган зикр (Қуръан) учун йиғлади» дедилар.