حَدَّثَنَا صَدَقَةُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، قَالَ سَمِعْتُ يَحْيَى، قَالَ سَمِعْتُ نَافِعًا، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، رضى الله عنهما عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ الْمُتَبَايِعَيْنِ بِالْخِيَارِ فِي بَيْعِهِمَا، مَا لَمْ يَتَفَرَّقَا، أَوْ يَكُونُ الْبَيْعُ خِيَارًا ". قَالَ نَافِعٌ وَكَانَ ابْنُ عُمَرَ إِذَا اشْتَرَى شَيْئًا يُعْجِبُهُ فَارَقَ صَاحِبَهُ.
Садақа бизга айтди: Абдулваҳҳоб бизга хабар берди: У деди: Мен Яҳёни эшитди: У деди: Мен Нофиъни эшитди, Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У зот: «Албатта икки сотувчи-харидор (мутабайиъ) — улар ажралмагунча — ёки савдо ихтиёрли (шарти билан) бўлмагунча — ўз савдоларида ихтиёрли» дедилар. Нофиъ деди: Ибн Умар бир нарса сотиб олса-ю, у уни хуш кўрса, ўртоғидан (дарҳол) ажрар эди (савдони маҳкамлаб).
حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي الْخَلِيلِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ حَكِيمِ بْنِ حِزَامٍ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الْبَيِّعَانِ بِالْخِيَارِ مَا لَمْ يَفْتَرِقَا ". وَزَادَ أَحْمَدُ حَدَّثَنَا بَهْزٌ، قَالَ قَالَ هَمَّامٌ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لأَبِي التَّيَّاحِ فَقَالَ كُنْتُ مَعَ أَبِي الْخَلِيلِ لَمَّا حَدَّثَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَارِثِ بِهَذَا الْحَدِيثِ.
Ҳафс ибн Умар бизга айтди: Ҳаммом бизга айтди, Қатодадан, у Абул-Халилдан, у Абдуллаҳ ибн Ҳорисдан, у Ҳаким ибн Ҳизом розияллаҳу анҳудан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У зот: «Икки савдогар (сотувчи ва харидор) — улар ажралмагунча — ихтиёрли(дир)» дедилар. Аҳмад зиёда қилди: Баҳз бизга айтди: У деди: Ҳаммом деди: Мен буни Абут-Тайёҳга зикр қилдим. У: ‹Мен Абул-Халил билан — Абдуллаҳ ибн Ҳорис унга бу ҳадисни айтган пайтда — бирга эдим› деди.